Archive for the ‘Uncategorized’ Category
A.f.o.s. ?
Dewa Warung
The S’s and the F’s
Hierna volgt een uittreksel uit de correspondentie met een gast die op 21 April bij ons aankomt. Om de privacy van de gast te respecteren heb ik de namen onherkenbaar veranderd. Je zal merken dat D. ongerust is. D’s vrouw en familieleden zijn ongerust om precies te zijn. Ze stellen zich vragen over de veiligheid op Bali. Terrorisme, vulkanen en aardbevingen, daar zijn ze vooral bang voor. Wanneer ik dan deze morgen wakker werd en het B.B.C nieuws hoorde met betrekking tot de schietpartij in Alphen aan den Rijn, vroeg ik me toch even af waar je nog veilig bent.
En of je daar überhaupt mee bezig moet zijn.
____________________________________________________________
Hello Dirk,
Thanks for your help. The S’s and F’s will be arriving in Ubud Bali On April 21 for 6 nights with you. We are all excited about coming to Bali and staying with you. We are coming from Muscat Oman and will be arriving on Qatar #638 at 19:05 at Denpasar Bali Ngurah Rai. Is it possible to have someone waiting at the arrival hall to meet us and transport us to your Villa? 4 adults with luggage!
I have already booked one day at Paon cooking school for all of us. Do I need to book other Rafting and Cycling tours before we come or can we do it while we are there? What do you think?
Light summer clothes i assume are what is called for.
I see that a driver is arranged for us for staying the three day minimum. Hopefully they can show us around a little. Any other tidbits of information we need?
Thank you for your help!!
D. S.
From: Villa Sabandari [info@sabandari.com]
Sent: Tuesday, April 05, 2011 3:15 PM
To: D. S.
Subject: RE: Sabandari Contact Form
Hello D.,
Thanks for your message.
Words of wisdom? From me? I doubt it… One needs to be wise for that in the first place which I certainly am not
Terrorism: I have not seen or heard of any threat in the past years. The Balinese themselves are Hindu and I haven’t experienced any violent behavior or fundamentalist attitude from any of them. Furthermore Ubud has never been a target. We are in the centre of the island and nothing ever happened here in the past. I think the danger of terrorist attacks or other violent encounters are much higher in the Middle East and North Africa at this moment.
Volcanoes: There has been very little activity in the past 10 years. If there is activity is has been very mild. We are at about 1 hour by car from the nearest volcano. I don’t see what the risk is in this case.
Earthquakes: We have had mild one’s from time to time. Nothing compared to what happened in Japan or Aceh. No tsunami danger since we are at about 300 meters altitude and about 50 km inland.
I hope this will allow you to re-assure your travel companions.
We are looking forward to your stay at Villa Sabandari.
Best regards,
Dirk
_____________________________________________________________________
Van: D. S. [mailto:ds@abaoman.edu.om]
Verzonden: dinsdag 5 april 2011 18:10
Aan: Sabandari
Onderwerp: Sabandari Contact Form
The following message was posted via the Contact Form on the Villa Sabandari website.
IP Address: 85.154.42.62
|
Name |
D. S. |
|
|
|
|
Comment |
Dirk: |
[To save paper and trees, please don't print this email unless you really need to]
Doerian – deel 2
De heftruck stond in de tweede rij palletrekken en was daarom wat moeilijk te zien. Ik merkte wel dat de vorken helemaal naar boven waren geschoven en bijna tot tegen het dak kwamen. Een baal tapijten, of wat daarop leek kon ik tussen de niet volledig gevulde compartimenten van de eerste rij rekken zien bungelen. ‘Waar zijn ze nu weer in godsnaam mee bezig!’, dacht ik nog en ging erop af om hen te wijzen op de veiligheidsvoorschriften. De boosheid deed mijn bloed al sneller pompen nog voor ik de bewuste rij rekken bereikte. En dan zag ik hem hangen. Twee meter boven de grond bungelend aan een van de vorken van de heftruck. Een veiligheidsschoen met een stalen punt lag onder hem op de grond, uitgeschopt tijdens de laatste stuiptrekking wellicht. ‘En hiervoor ben jij, en jij alleen verantwoordelijk!’ dacht ik, terwijl op datzelfde moment een gigantische golf schuldgevoel me overspoelde.
Doerian – deel 1
Het was duidelijk haar bedoeling om te testen of mijn goedkeurend gesmak bij het proeven van het eerste stuk geen bluf was geweest.
Ik knikte en stak de zachte massa in een keer in mijn mond. De vrucht smaakt wat zoetig, likeurachtig, een explosie van rijp geel fruit.
De geur is dan weer een ander verhaal.
Doerian, moet ik toegeven, stinkt.
In Singapore vind je verbodsborden waarop naast ‘no smoking’ ook ‘no durians’ staat.
Dat betekent toch al wat.
Maar een rijpe camembert verspreidt ook een bedenkelijk aroma en toch vind ik het lekker. Met een stuk knapperige baguette en een beetje beurre d’Isigny. Heerlijk.
Je moet openstaan voor nieuwe smaakervaringen houd ik mezelf steeds weer voor. Je stijgt ook vaak een paar treden op de acceptatieladder wanneer je eet wat de autochtonen eten.
Uit mijn eerste cursus Bahasa Indonesia herinner ik me een passage waarin de toerist zegt ‘Aduh, ini bau apa?’ (Sjongejonge, wat is dit voor een stank!) waarop de Indonesiër repliceert ‘Ini tidak bau pak, ini wangi durian, raja buah’ (Dit is geen stank meneer, het is de geur van de doerian, de koning van de vruchten).
Dat vat het zo’n beetje samen.
In het Nederlands heb je ook die nuances. Het parfum, het aroma, het boeket, de neus, de geur, de reuk, de stank.
Wat een aroma is voor de één is een stank voor de ander.
Het was voor het eerst sinds zijn indiensttreding als magazijnier, zo’n drie jaar eerder, dat hij in mijn kantoor kwam. Hij zat wat raar op het puntje van de stoel die nochtans erg comfortabel was, wat verend en met armleuningen. Zijn armen had hij hoog op de borst gekruist, zoals je zou verwachten van een scholier die bij de directeur moet komen omdat hij iets mispeuterd heeft. Zijn haar zat in de war en er speelde een zenuwlachje om zijn mond.
Ik veegde ongemerkt mijn hand af aan mijn broekspijp.
De zaken gingen al een tijdje niet zo best en dat merkte hij natuurlijk aan de hoeveelheid verzendingen die hij moest klaarzetten. In het begin van zijn loopbaan in het bedrijf, was hij gewoon heftruckchauffeur en voerde hij uit wat de hoofdmagazijnier hem opdroeg. Al snel maakte hij promotie, werd verantwoordelijk voor de Duitse exportorders en kreeg een eigen kantoortje. Het doemscenario van een nakend ontslag spookte misschien wel door zijn hoofd.
Daarvoor had ik hem echter niet uitgenodigd. Hij was een harde werker, plichtsbewust en betrouwbaar bovendien. De zaken zouden nog veel slechter moeten gaan voor ik zijn ontslag zelfs maar zou hebben overwogen.
Dat wist hij natuurlijk niet.
De weeë geur had me intussen bereikt en ik bood hem een sigaret aan. Ik stak er zelf ook een op en was dankbaar voor de blauwe wolk die al snel tussen ons hing.
De oudste van het trio voerde het woord. De andere twee knikten op het juiste moment ja of nee al dan niet vergezeld van instemmend of afkeurend gemompel. Het ging om een van de magazijniers zo bleek al snel. Die van de Duitse orders. Ze hadden nu lang genoeg gezwegen. Als er geen verbetering kwam zouden er goede werknemers hun ontslag geven want ze hielden het niet langer uit.
Ik vroeg hen toch iets specifieker te zijn.
‘Hij stinkt meneer, hij stinkt verschrikkelijk.’ Erg cru gesteld maar het was wel duidelijk.
Het bleek nog te harden in het magazijn, dat was een grote ruimte en ze kwamen niet te dicht bij hem in de buurt. Wanneer ze in zijn kantoortje moesten zijn of wanneer hij met documenten bij de mensen van de administratie kwam, was het niet uit te houden. In de zomer ging het nog, dan werden ramen en deuren open gezet om snel te luchten. In de winter bleef die lijfgeur heel lang hangen vertelden ze, de neuzen opgetrokken als was de man lijfelijk (nou ja) aanwezig.
Ik beloofde er werk van te maken maar besefte, toen de delegatie de deur uit was, dat ik geen flauw idee had hoe ik dit moest aanpakken.
Je kunt je er tenslotte niet van afmaken door onder vier ogen tegen de beste man te zeggen ‘Je stinkt kerel, doe daar wat aan!’
(wordt vervolgd)









