Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Bezoekers


Villa Sabandari kreeg tot hiertoe gasten uit 32 landen (14.2%)
Rusland ontbreekt nog en Afrika is volledig blanco. Ook het Midden Oosten is maar pover vertegenwoordigd.
Er is dus nog werk aan de winkel.

Light shining down on you

Iveseenthelight

The quiet Revolution

There’s a quiet Revolution going on,
Like a fire in every corner of the world,
And friends that you have known for many years,
Are talking with a new light inside,
Talking with a brightness in their eyes;
There are quiet conversations going on,
As people speak about what they have seen,
And everywhere the feeling’s getting stronger,
That soon there will be change in our lives,
From a thousand years of looking in the sky,
Something is coming now, something is coming now;
You will believe it when,
You will believe it,
When the light comes shining through,
You will believe it when,
You will believe it,
When it’s shining down on you.

Lyrics: Chris De Burgh

Blokpuzzel

Tijdens onze wekelijkse quiz op zaterdag, werd gevraagd welk zintuig het sterkst inwerkt op ons geheugen. Het bleek de reukzin te zijn. Weer zo’n ‘Ach ja natuurlijk!’- en ‘Ik zei het nog maar jullie luisterden weer niet!’ -antwoord.
We hadden het fout ja.  Bedroefde emoticon
Die nacht kon ik de slaap moeilijk vatten, zoals wel vaker na een quizavond. Dat komt niet door nawerkende adrenaline, maar door de espresso die ik na het diner met het quizteam drink. Meestal met wat selecte spirituosa. Vroeger had ik nooit last van slaapproblemen wanneer ik ‘s avonds koffie dronk. Het was dan ook geen espresso en er waren al helemaal geen spirituosa. Het zal dus een combinatie van sterke koffie en drank zijn en niet simpelweg de sluipende veroudering die me het slapen belet.
Ik besloot, in plaats van schaapjes te tellen, de proef op de som te nemen en te gaan graven in mijn geheugen. Op zoek naar mijn allervroegste herinnering en of die inderdaad geurgerelateerd was. En dat was ze!
Op heel jonge leeftijd ben ik aan mijn rechtervoet geopereerd. Dat moet ergens midden van de vijftiger jaren geweest zijn.  De operatietechnieken waren toen nog niet wat ze vandaag zijn, wat waarschijnlijk ten dele mijn ‘silly walk’ verklaart. Overigens al door Esther op zeer jonge leeftijd meesterlijk geïmiteerd. Heel spontaan ging dat, en met geen greintje kwade wil of spot. ‘Dat is gewoon hoe papa loopt!’ zei ze, met een serieus gezicht, terwijl de rest van het gezin zowat onder de tafel lag van het lachen. Wat gold voor operatietechniek gold eveneens voor anesthesie. Mijn eerste herinnering is namelijk (pauze, tromgeroffel…) de geur van ether en de druk van een masker op mijn gezicht. De verdoving voor die voetoperatie. Een specifieke geur heeft dus wel degelijk een belangrijke rol gespeeld in het onthouden van deze gebeurtenis. Waarschijnlijk heeft het vreemde van de situatie en mogelijk ook angst geholpen om die herinnering in mijn geheugen te griffen.
blokpuzzelEen tweede herinnering heeft ook met die operatie te maken. Maar dit was een leuk gevoel. Ik lig in bed in het ziekenhuis en krijg bezoek. Eén van de bezoekers geeft me een vrij platte doos  met daarin kleurige, kubusvormige blokken. Op de vlakken van elke kubus staat een fragment van een afbeelding. Wanneer je de blokken met de juiste zijde bovenaan in de doos legt, krijg je een scène uit een sprookje te zien. Roodkapje op weg naar grootmoeders huisje met achter een boom de glurende boze wolf, of Hans en Grietje met die griezelige heks. Best wel enge beelden voor een kind. Bij mijn weten heb ik er echter geen trauma’s aan overgehouden. Wel een gevoel van blijdschap en geluk dat me na meer dan 50 jaar nog is bijgebleven. Geen geur ditmaal maar wel een geluksgevoel heeft hier de herinnering levend gehouden.
Een derde herinnering kan ik niet goed plaatsen in de tijd. Het kan voor of na die operatie geweest zijn. We woonden in de Magdalenalei in Brasschaat. Ik zie mijn moeder in de deuropening, aan het einde van de gang. Ze praat met iemand. In mijn herinnering is het de melkboer. Het kan ook de soepboer geweest zijn of de man van ‘Oud Ijzer, Koper, Lood en Zink’, dat weet ik niet meer. In ieder geval ruik ik de pas geschuurde vloer en zie ik, aan de overkant van de straat, een weide met koeien. De vloer heeft een mozaïekpatroon. Waarom precies dit beeld? Geen flauw idee. Ik kan moeilijk de zoon van de melkboer zijn , want daarvoor gelijk ik teveel, en hoe langer hoe meer, op mijn vader. Misschien was het wel omdat moeder af en toe roze yoghurt kocht bij de melkboer en dat vond ik erg lekker. Soms kocht ze ook babeur, een melkdrank op basis van karnemelk, suiker en bloem. Het scheen gezond te zijn maar ik vond het afschuwelijk. Dus toch weer een geur gemengd met spanning en verwachting.
En toen lekker slapen.

2 voor 1 (‘s nachts)

27degreesCorrectie: de update was van 3 minuten voor één. Het maakt ook niet zoveel uit.
Nog 27°C midden van de nacht is lekker.
Bovendien is het verschil tussen minimum en maximum temperatuur op Bali niet erg groot. Dat is zo eigenlijk het hele jaar door.
Hier geen 4 seizoenen met elk hun eigen karakter en weersomstandigheden. Neen, in theorie een droog seizoen en een regenseizoen. In de praktijk hebben we daar het afgelopen jaar niet veel van gemerkt. Niet alleen blijft de temperatuur quasi het hele jaar door schommelen tussen dezelfde minima en maxima, ook kan je wel elke dag een bui verwachten. Meestal is dat wel in de vooravond of ‘s nachts.
Regen is in de tropen trouwens helemaal wat anders dan in West-Europa. Het zijn meestal hevige buien, vaak met onweer, die echter van korte duur zijn. Die buien verfrissen weer alles maar echt onaangenaam koud wordt het nooit. Je hebt ook hoogst zelden een dag met een grijze lucht van ‘s morgens tot ‘s avonds. Het klaart meestal snel weer op.
Dat deprimerende van een koude, grijze dag met de belofte van nog meer koude grijze dagen, zo kenmerkend voor België en Nederland in de herfst of de winter, kennen we hier niet.

Hortus Botanicus

hortusbotanicus

U vroeg zich ongetwijfeld af in welke Hortus Botanicus deze foto genomen is.
Of dacht U alleen “Alweer een foto van wat stomme bloemen in plaats van een leuk verhaaltje of een anekdote uit het dagelijks leven op Bali”?
Stephan zal wellicht dat laatste hebben gedacht. Laat ik dan, om Stephan toch bij de les te houden,  meegeven dat deze foto genomen is met mijn nieuwe speelgoed, de iPhone4, per e-mail verstuurd werd naar mijn laptop, daar in Paint Shop Pro verkleind is tot een breedte van 600 pixels en dan via Windows Live Writer is verstuurd naar deze blog.
Mocht iemand mij nu kunnen uitleggen hoe ik rechtstreeks via mijn iPhone mijn blog kan updaten, dan zou dat allemaal een stuk vlotter kunnen verlopen.

Vanmorgen bekeek ik op Facebook een filmpje met de titel “What is the Internet anyway?”. Die vraag werd gesteld door de host van een Amerikaanse talkshow in 1994.
Nu moet u weten dat, wanneer ik lees dat iets in 1994 gebeurde, ik me erop betrap te denken dat dat nog niet zo lang geleden is.
1965, dat is lang geleden.
Voor mijn gevoel dan.
Het is maar wanneer je beseft dat in 1994 het internet in zijn kinderschoenen stond en men zich hardop afvroeg hoe je een @ noemde, dat het doordringt dat 1994 zeventien jaar achter ons ligt.

Laat ik nu even optimistisch zijn en ervan uitgaan dat ik nog zeventien jaar tegoed heb.

Als het klopt wat Ray Kurzweil zegt nl. dat de evolutie van de technologie exponentieel verloopt en niet lineair, dan staan er ons nog fantastische dingen te wachten in die 17 jaar.

Voor de goede orde: de foto werd genomen in de tuin van Luma Ité Knipogende emoticon.

Krist & Steve

Krist

Ik heb onlangs Kerstmis, mijn verjaardag en Nieuwjaar in mijn eentje gevierd. Daarvoor ben ik nu ruimschoots gecompenseerd door de cadeaus die Saar meebracht uit België.

Van onze vrienden Rita en Jean-Pierre was er het kookboek van Krist De Bruyn en het vooruitzicht op een “Daube (Provençaalse stoverij) van rundsvlees en rode wijn” bij een volgend bezoek aan België. Tijdens de afternoon tea kreeg ik dit mooie cadeau en kon natuurlijk niet nalaten er hardop enkele recepten uit voor te lezen. Ik moet bekennen dat het voorlezen een aantal maal moest worden onderbroken omdat het water me letterlijk in de mond kwam.

“Gevulde uien met gehakt van wilde eend”, “Toast met merg en Armagnac”, “Gebakken Abrikozen met Kokosvulling”, … En dan die foto’s! Een tantaluskwelling.

De schrijver/kok is dan nog zo vriendelijk geweest om na elk recept een aantal suggesties te doen voor het verwerken van de restjes. Is er nog wat over van de Provençaalse stoofschotel? Krist weet raad! Hij tovert de volgende dag “Ravioli van Daube met spinazie” op tafel.  Alleen al rond zijn kliekjesrecepten bouw je een succesrestaurant. Ik moet nu echt stoppen met dit masochistisch geschrijf en overgaan naar een ander onderwerp.

Bovenaan op de foto: de verpakking van de iPhone4, alweer een cadeau. Van mij aan mezelf dan. Niettemin in dank aanvaard.  Een knap staaltje technologie van Steve Jobs & Co.  Ik voel me tien jaar jonger wanneer ik, modieus slidend en tippend, mijn weg zoek op het touchscreen. Volgende stap een iPad? Wie zal het zeggen. Mijn eerste kennismaking met Apple is in ieder geval heel goed meegevallen. Heel intuïtief allemaal. Gebruiksvriendelijk, duidelijk. Hopelijk ook stabiel. Allemaal dingen waar Windows een stuk minder scoort.

En dan waren er ook nog dessertkoekjes, Belgische pralines, een fles Vodka en 2 doosjes Lipitor om de cholesterol weer te laten dalen.

Ik kan er weer tegen tot Pasen.

The Bud Issue 26

thebud

Het jongetje op de koektrommel

Nu toch al weer zo’n maand of twee ga ik elke zaterdag trouw naar de quiz in het Han Snel Restaurant in Ubud. Naast algemene kennisvragen zijn er ook audio-, video- en fotovragen. Ons team, mijn twee buurmannen en ik, heet ‘Cempaka’ wat frangipani(boom) betekent in het Indonesisch of in het Balinees, dat ben ik even kwijt.
De laatste sessie deden we het erg slecht. De audioronde ging over opera, de fotovragen waren vlaggen en de videoronde draaide rond Amerikaanse talkshow hosts.  Allemaal dingen waar  geen enkel lid van het Cempakateam kaas van had gegeten. We werden dan ook laatste.
De zaterdag daarvoor was het wel ons dagje. In de audioronde kregen we tien fragmenten uit Beatlesnummers te horen en moesten we de titels opschrijven. We konden alle drie zowat alle nummers haast letterlijk meezingen. De titels waren dan ook geen probleem en we scoorden 9/10.
Toen de quizmaster bekendmaakte dat het Cempakateam “… an amazing 9 out of 10!” had gescoord kreeg ik een flashback.

koektrommelHet was 1960 en ik zat in het eerste leerjaar bij mevrouw Verpooten. Ergens op het einde van het schooljaar moeten we voor het eerst een dictee hebben gehad.
De volgende dag had mevrouw Verpooten de verbeterde dictees weer bij en had die op een stapeltje voor zich op het bureau liggen.
Ze zei: ‘Er is één jongetje dat geen enkele fout heeft gemaakt in het dictee,’ en haalde toen een rond koekblik uit een lade van haar bureau.
Ze liet ons het deksel zien. Er stond een blond jongetje op. ‘…  en hij lijkt precies op dit jongetje’ ging ze verder.
Ik weet nog dat ik toen dacht: ‘Wat een gelukzak, geen fouten en dan lijkt hij ook nog op dat jongetje, what are the odds?’
Dat dacht ik natuurlijk niet letterlijk, ik kende toen trouwens nog geen Engels, maar dat was de strekking van mijn gedachten.
‘En wie weet er wie dat jongetje is?’ vroeg mevrouw Verpooten toen.
Iedereen keek een beetje om zich heen, afwegend wie het zou kunnen zijn.
‘Het is Dirkske Weemaes’, zei ze toen.

In een eerste opwelling wilde ik kijken waar die nou weer zat maar dat duurde maar een fractie van een seconde. Dan: ‘Ik zal het wel verkeerd gehoord hebben’. Maar neen, alle blikken, die van de lerares incluis, waren op mij gericht. Ze begon toen iets te zeggen dat ik niet eens meer hoorde, zittend op mijn wolk en met een gevoel van ongeloof, blijdschap en trots. De blikken van mijn vriendjes: verrassing, bewondering, wat afgunst misschien.

Ik moet een beetje dromerig voor me uit hebben zitten kijken want mijn teamgenoten riepen me tot de orde. De volgende vragenronde kwam eraan.

Zo helder waren de beelden, zo authentiek de gevoelens, na 50 jaar.

Onvoorstelbaar. 

Thomas & Liesje

Vandaag vertrekken neef Thomas en zijn vriendin Liesje terug naar België na een reis van 5 maanden door Nieuw-Zeeland, Australië en Bali.
Er zal veel te vertellen zijn aan de thuisblijvers.
Jammer dat de slideshow van hun Baliverblijf niet op hun blog kon gepost worden.
Daarom kan je de foto’s hier bewonderen.

Luma Ité

Sfeerbeelden van huis en tuin genomen op 18 januari 2011.