Klikken op een foto geeft een grotere versie

Vandaag arriveerde onze bestelling uit China in Bali!

Maar drie weken te laat en dat is voor Bali eigenlijk nog juist op tijd.

De hele zaak is vertrokken uit Shenzhen in het zuiden van China en per schip verstuurd naar Surabaya, vandaar met een vrachtwagentje tot bij ons voor de deur van het hotel.

De expediteur in Surabaya deed nog een schuchtere poging om ons ongeveer $1400 invoerrechten en inspectiekosten te laten betalen maar gelukkig had ik DDP  Ubud, Bali (Delivered Duty Paid) afgesproken met de leverancier dus die vlieger ging mooi niet op.

Meubelen en apparaten voor het wellness-salon zijn in Indonesië haast niet te krijgen en als je dan al iets vindt is het peperduur.

Mijn Chinees netwerk uit een vorig leven kwam dan ook goed van pas.

Op het eerste gezicht zijn de behandelkrukjes oranje in plaats van wit en is een hoek van één van de kastjes beschadigd.

Hopelijk vindt de patronne van het salon geen andere gebreken of ‘our little house in the sawah’ zal weer te klein zijn.

Eén van de onderwaterspots in het zwembad deed het al een tijdje niet. Het werd al gauw duidelijk dat het geen akkefietje zou zijn om die te vervangen.
Normaal is het dat wel. Je haalt dan de lamp, met fitting en al, uit de  zwembadwand. Het geheel zit aan een stuk kabel, zodat je het boven water kan halen. Daar vervang je de lamp en dan zet je de hele handel, onder water, opnieuw op zijn plaats.

Niet in dit geval.

Bij de aanleg van het zwembad was er blijkbaar één en ander fout gegaan en was het stuk kabel vastgegoten in het beton van de zwembadrand.

Dus niks akkefietje. Het waterpeil van het zwembad moest zo’n half metertje zakken, de zaak moest worden opengekapt, hersteld en opnieuw betegeld, pas dan kon er terug water worden bijgevuld.

Tijdens de inspectiewerkzaamheden bleek er dan ook nog een lek te zijn in de stabilisatietank in de pompkamer; ook dat moest worden opgelost.

Het werd nu meteen ook duidelijk waarom de waterdrukpomp bijna permanent had staan draaien. Jongens wat een herrie gaf dat!

Een zwembad waarvan de pomp niet draait en dus het filter niet werkt en dat bovendien niet wordt onderhouden zoals het hoort, verandert in een paar dagen in ‘sop kacang hijau’ of erwtensoep zo u wil.

Onze tuinman, Komang I had ons net verlaten en Komang II (die we Nyoman noemen) was nog niet in dienst.

Zodra de renovatieklus geklaard was moest ik op zoek naar de geheimen van een helder zwembad. Toegepaste scheikunde zo bleek na veel opzoekingswerk.

In onze bergruimte vond ik nog een restje zoutzuur (HCl), een paar zakjes chloorgranulaat en een poeder dat, na checken van de facturen ‘Soda Ash’ bleek te zijn.

Het is de kunst om eerst de pH van het water zo dicht mogelijk bij 7.2 te brengen. Dat is zuurtegraad van ons traanvocht, dus beslist een veilige waarde.

De schaal gaat van 0 (extreem zuur) tot 14 (extreem basisch). Eigenlijk wel logisch dat je dan ergens in het midden moet uitkomen.
Ik vroeg aan Made waar Komang I de testkit voor pH en chloor (Cl) bewaarde.

Ze hoorde het in Surabaya donderen. Nog nooit gehoord van zo’n testkit!

Ik zag Komang I nochtans regelmatig rond het zwembad lopen en er van alles inkieperen. De maandelijkse factuur voor zwembadproducten was dan ook niet mals.

Maar hoe wist die jongen dan wat en hoeveel hij in het water moest gooien? Het water was daarenboven altijd helder, dus schijnbaar deed hij het wel goed. Bij nader inzien deed hij het allesbehalve goed.

Ik verklaar me nader.

De pH van het water moet in de praktijk ergens tussen 7.0 en 7.6 liggen. Is de pH boven 7.6 dan is het water dus te basisch en kan je de pH laten zakken door een zuur bv. HCl toe te voegen. In het omgekeerde geval voeg je een base zoals bv. Soda Ash toe.

Chloor voeg je toe om het water te ontsmetten. Het werkt het best in water met een pH tussen 7.0 en 7.6

Ik vermoed dat Komang I de zaak helder hield door grote hoeveelheden chloor in het water te kappen en afwisselend zuur en base bijvoegde zonder goed te weten waarom. Daardoor zal de pH dan een jojobeweging gemaakt hebben tussen 7 en 8. Giswerk mijnentwege dat geef ik toe.

Het zal de jongen waarschijnlijk nooit correct uitgelegd zijn.

Dankzij Gijs Kerhoven, ex-zwembaddirecteur en autoriteit op dit gebied, ben ik er, proefondervindelijk, achtergekomen dat wij 0.2 liter HCl nodig hebben in ons zwembad om de pH 0.1 punten te laten dalen.

Er wordt voorlopig elke dag gemeten en de resultaten noteert Nyoman trouw in zijn zwembadschriftje.

Het chloorgebruik is verder drastisch verminderd door de installatie van een Koper/Zilver ionisator.

Volgens de leverancier van dat kleinood hebben we binnenkort 120 m³ drinkbaar water in het zwembad.

De voorbereidingen voor de bouw van de Spa zijn begonnen. Een ‘luxury holiday’ in een vakantie hotel op Bali is niet compleet wanneer er geen Spa annex Beauty Salon aanwezig is. Voor heel wat hotels is dat zelfs een van de troeven waarmee ze uitpakken. Een massage of een pedicure hoort er immers bij.

Een ‘luxury’ Spa: een must voor een vakantie hotel in Ubud, Bali

Wat ontbreekt aan machinegeweld wordt gecompenseerd met mankracht en voorhamers. De muur die moest verdwijnen werd in twee dagen gesloopt. Het puin ging dan in rieten manden en werd over de muur getild om daar in een container te verdwijnen. Op ons (uitdrukkelijk) verzoek zijn zoveel mogelijk planten uitgegraven en voorlopig ingekuild op het onbebouwde perceel achter de muur. Jammer genoeg zal een kokospalm van een meter of tien hoog moeten verdwijnen. Gelukkig kijken we uit op de rijstvelden dus aan groen zal het de gasten niet ontbreken. Vandaag werd de Spa uitgemeten en uitgezet met touw. De 2 septische tanks zullen verwijderd worden na ons vertrek. We hopen de Spa zo goed als voltooid aan te treffen wanneer we in januari terugkomen.
Gisteren hadden we een erg geslaagd diner in restaurant Lamak in Ubud met Norma, Halidja en Frens, onze familieleden uit Lombok. Gerechten op Belgisch niveau en een mooie inrichting. De, overigens voortreffelijke, Australische Cabernet/Merlot werd te warm geserveerd en moest noodgedwongen gekoeld worden.
Onze gasten zijn vanmiddag vertrokken naar de luchthaven voor hun vlucht naar Lombok. Saar is met hen meegegaan om nog wat last-minute aankopen te doen in Denpasar.

Bijna een halve eeuw geleden was er in mijn geboortedorp geen zwembad en was schoolzwemmen nog niet uitgevonden. Het dichtstbijzijnde zwembad was in  Antwerpen, 11 km op de fiets, enkele reis. Na afloop terug naar huis fietsen was een hele opgave; je benen voelden als lood. Het “Stedelijke Zwemdok” heette het, en het rook er sterk naar chloor en de muffe geur van natte kleren. In het ondiepe gedeelte leerde je jezelf zwemmen. Iedereen ontwikkelde op die manier een eigen stijl; de ene al efficiënter dan de ander. Omdat ik als baby, door een operatie, lang met één been in het gips heb gezeten, ontwikkelde ik sterke armspieren door me noodgedwongen op te trekken aan de spijlen van de box. Mijn zwemstijl bestond dan ook uit een schoolslagbeweging met de armen en een wat onduidelijk gezwabber met de benen. Ik dacht dus in alle ernst dat ik het wel goed deed, tot op het moment dat de kinderen zwemles hadden en me met enkele krachtige beenslagen ter plaatse lieten. Jaren heb ik zo aangemodderd. Zwemmen was niet leuk en het deed pijn in m’n rug en nek.

Gijs Kerkhoven, de vader van Inge, Saar’s hartsvriendin uit de middelbare school, was tot zijn pensionering directeur van het zwembad van Hoogeveen. Hij zwemt, dacht ik, nog vrijwel dagelijks en heeft me eens, tijdens een etentje, proberen te overtuigen van het heilzame van zwemmen, ook voor mensen met rugproblemen. Dat is me bijgebleven en ik ben blijven oefenen om de schoolslag onder de knie te krijgen.

Nu, in Ubud begin ik de indruk te krijgen dat het gaat lukken. Er komt coördinatie in de bewegingen en de pijn in nek en rug is weg. Ik probeer per dag 500 meter te zwemmen: 3 keer 10 baantjes van 15 meter en dan nog 4 om de 500 meter vol te maken. Na elke 10 baantjes ga ik even uitrusten door op m’n rug te drijven. Alleen ogen en neus (en waarschijnlijk ook buik, maar dat kan ik zelf niet zien) boven water. Het zwembad is zo gemaakt dat het lijkt of je op het einde de sawah zal inzwemmen.  Je ziet dat wel bij meer hotels op Bali. De zwaluwen komen achter mij aangevlogen, scheren rakelings over mijn hoofd en raken even met hun buik het water voor ze verder vliegen, net zoals de platte keien die we vroeger over het water lieten stuiteren. Zodra ik op de rug in het water lig is de rust compleet. Alleen het gebons van mijn hart in m’n trommelvliezen, de warmte van het water en de schijnbare gewichtsloosheid. Een foetuservaring. Wanneer ik mijn ogen opendoe lijkt het of ik in het centrum van de wereld drijf. Ik zie de kroon van vijf palmbomen en spelende zwaluwen die vlak boven mijn neus voorbij flitsen. Als Made dan net de offertjes heeft neergezet, komt daar nog de geur van wierook bij. Hoe ‘zen’ wil je het hebben?

Neen hoor, zwemmen wordt mijn sport! Dank je wel Gijs.

Saar had een tweede dag les in Balinese massagetechnieken. Ze werd ‘s morgens door de auto van Sekar Jagat, de Spa die de cursus organiseert, afgehaald in Mercure Resort. Het was onze laatste dag in dat hotel en na geld wisselen in de stad checkte ik uit en nam een taxi naar onze nieuwe verblijfplaats: het Puri Santrian Hotel, Sanur.
De kamer was vrij vanaf 14u. Na een salade met eendenborst en een glas witte huiswijn had ik zin in een kleine siësta. Aan de voorzijde van de bungalow heb je een veranda en van daar uit stap je zo de ruime slaapkamer binnen. Er is ook een grote badkamer met bad én douche.
Toen Saar rond een uur of drie in het hotel aankwam en  bij de balie naar ons kamernummer informeerde, werd dat haar niet zo maar gegeven. De receptionist gaf haar een telefoonnummer en ze moest eerst de kamer bellen. Ik was intussen in dromenland en schrok wakker van het gerinkel. Saar zei “Hello Mister Weemaes, it’s me”; ik had haar stem met mijn slaperige kop niet onmiddellijk herkend, vooral ook omdat ze het nodig vond met een zwoele stem te spreken om mij voor de gek te houden. Ik mompelde iets van “Yes, who is this?”. Na nog wat meer voordegekhouerij vroeg ze of ik haar kwam ophalen aan de receptie. Ik antwoordde dat ik een siësta deed en geen zin had in mijn slip naar de receptie te komen. “Gewoon, als je met je rug naar de receptie staat, rechtsaf gaan, kamer 150″, zei ik.
Blijkbaar had ze voor alle zekerheid toch nog even nagevraagd waar kamer 150 precies was. Een andere receptionist vroeg: ‘He is your boyfriend, ya?’ Saar antwoordde, ietwat gepikeerd: “No, no, he’s my husband”; waarop hij zich excuseerde en een ander personeelslid de opdracht gaf haar naar de kamer te begeleiden.Deze man dacht dat zij een bezoekster was en ging haar voor. Bij de bungalow aangekomen bleek de sleutel in het slot te steken en de man nam de vrijheid om zonder aan te kloppen de deur wijd open te doen en deed vervolgens een stapje opzij om haar door te laten.
Het eerste wat zij en de man zagen, was ondergetekende, languit op bed met enkel een slip aan.
Je zag de man denken: “yeah right…”.
Na een afkeurende blik op de zoveelste decadente viezerik draaide hij zich om en ging weg.
Mijn reputatie was gevestigd.
We blijven 5 nachten in Puri Santrian.
Ik denk na over een charme-offensief.

Saar volgt een 3-daagse opleiding in Balinese massage in de “Spa Sekar Jagat” in Jimbaran, een half uur van ons hotel.

Zo’n massage hoort bij een Bali vakantie dus we kunnen maar beter voorbereid zijn.

We zijn op prospectie geweest om kennis te maken met de eigenares en om de mogelijkheden te bespreken.

Natuurlijk moest daar dan een behandeling aan gekoppeld worden. We waren daar toch.

Saar koos voor een manicure en pedicure; het zou zo’n anderhalf uur gaan duren.

Dus dacht ik: “Wat kan me nog gebeuren na de ‘Hot Herbal Ball”-ervaring?” en besloot ook te gaan voor een manicure en pedicure.

Het klinkt wat ‘gay’, ik weet het, maar je moet het zo zien: ofwel zit je daar wortel te schieten met een kop zoete gemberthee en je op te winden omdat het zo lang duurt voordat je vrouw terug is, ofwel vertrouw je jezelf toe aan één van die sierlijke Balinese meisjes voor anderhalf uur.

Net zoals bij de massage was het ook mijn eerste keer voor wat pedicure en manicure betreft. Door iemand anders dan mijn vrouw bedoel ik dan natuurlijk.

Ik ben al wel vaker proefkonijn geweest en dat was steeds weer een hele logistieke gebeurtenis.

Alleen al het uitstallen van het materiaal kost Saar een minuutje of vijf. Schaartjes, tangetjes, scalpels, borstels, flesjes met onbekende vloeistoffen, wattenstokjes en een grote selectie aan scherpe voorwerpen allerhande. Gewoonlijk trekt ze dan nog van die chirurgische handschoenen aan om je te laten merken dat dit geen lachertje wordt.

Het resultaat is altijd heel netjes en ze heeft (tot nu toe) enkel in nagels en niet in mijn vel geknipt.

Om te beginnen moesten we buiten onze slippers uittrekken en op blote voeten naar binnen. Saar’s gezicht stond al onmiddellijk op storm en hagel.”Dat kan toch niet!”, zei ze. “Het volstaat dat er hier iemand een voetschimmel heeft en we hebben het straks allemaal!”. Eerste minpunt voor de koningsdochter.

We zaten naast elkaar en kregen eerst een voetbad in een veel te klein, plastic teiltje. Dan gingen twee, traditioneel geklede jongedames voor ons zitten, elk op haar eigen, felgekleurd plastic krukje. Twee emaillen schaaltjes naast zich met daarin hun materiaal. “Of mijn nagels moesten geknipt worden?”, vroeg mijn pedicure. Hèhè, waarom zat ik daar eigenlijk? “Yes, please.” zei ik waarop ze een oversized model nagelknipper bovenhaalde en daarmee op mijn teennagels aanviel. Ik hoorde Saar naast mij de lucht tussen haar opeengeklemde tanden naar binnen zuigen. Ik keek haar veiligheidshalve niet aan maar hield nauwlettend mijn tenen in de gaten.

Na een tijdje loste meisje twee, meisje één af en werkte verder aan voet één.

De eigenares kwam af en toe kijken en gaf op een bepaald moment een instructie in het Balinees aan één van de meisjes die daar rondliepen. Die kwam even later terug met de bril van Madame. Die zette zich op het krukje voor mij, bril op, pakte een vijltje en ja hoor…, “you are bleeding”, zei ze. Ze had me nauwelijks aangeraakt! Nu moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat ik aan die teen al een tijdje een wondje had dat slecht genas. Ze probeerde het te deppen met een wattenstokje maar dat lukte niet. Ze zei wat in het Bahasa Indonesia tegen een medewerkster en ik herkende duidelijk het woordje ‘alcohol’. “is it painful?” vroeg ze. Ik hield me, tussen al die vrouwen, natuurlijk stoer en gaf geen kik. Was het een compensatie voor de toegebrachte verwonding of meende ze het, ze zat in ieder geval tegen Saar en de aanwezige meisjes te verkondigen hoe zacht Mister’s voeten wel niet waren en hoe weinig eelt hij wel niet had. Het was intussen aan het schemeren en er werd een TL-lamp gebracht. Blijkbaar werd het moeilijk de éne teen van de andere te onderscheiden.

Meisje nummer 4 kwam zich toen over mijn arme voeten ontfermen. Na afloop gaf ze me ook nog een voet- en kuitmassage. Een welverdiende beloning.

De manicure en bijbehorende handmassage brachten geen onverwachte verrassingen. Ik werd alleen wat langer verwend omdat Saar’s vinger- en teennagels gelakt moesten worden.

Waarom ik door 4 verschillende dames werd behandeld en Saar maar door één zal wel voor altijd een mysterie blijven.

Saar houdt het erop dat mijn voeten zo lomp en zwaar zijn dat de taak over vier meisjes moest worden verdeeld.

Ik, die de zachte druk van de handen en de ritmiek van de massage heb gevoeld en de blik in die donkere ogen heb gezien telkens ze vroegen “Do you like it Mister?”, weet natuurlijk wel beter. Ik zeg U: gevochten zal er zijn in dat achterkamertje om de voeten van Mister te mogen behandelen. “Soft as a baby’s skin” zei Madame.

Ik ben benieuwd wanneer Saar opnieuw zal willen gaan en of ik dan nog zal mee mogen.

Zouden je nagels sneller groeien in dit klimaat? Toch maar even googelen straks.

Ik vond dat een goed plan.
“Het kost 400.000 Rupiah voor 2 uur training, een gratis massage nadien, een Engelstalige beschrijving en een pakket met kruiden om zelf te oefenen; valt toch wel mee niet? En je krijgt dan ook nog een certificaat!”
Dat was inderdaad maar 30 euro en je kreeg waar voor je geld zo te horen.
“Welke techniek ga je dan aanleren?” vroeg ik, belangstellend als altijd.
“De ‘Warm Herbal Ball Massage‘”, antwoordde ze. “Dan kan ik mooi op jou oefenen na de cursus”.
Dat klonk me als de filmmuziek van “American Pie” in de oren.
Op wie ze tijdens de training ging oefenen bleef een open vraag.
“Bwah, als ik je daarmee kan helpen, dan doe ik dat graag”, zei ik. Hopelijk klonk dat neutraal genoeg.
Toen “Madame”, want zo noemen ze haar hier, haar training volgde in het beautysalon, lag ik op mijn rug te drijven in het zwembad, intussen bedenkend hoe die massage dan wel precies zou verlopen. Met kruiden? Warm? Het duurt een uur? Zou dat dan niet pijnlijk zijn?
Ze kwam erg enthousiast terug met in haar gezelschap mijn masseuse van de dag ervoor die een familiemodel stomer droeg. Voor een grote familie dan. Normaal kook je in het onderste deel water en komt de stoom van het kokende water door gaatjes in het bovenste gedeelte om zo de rijst die daarin zit te stomen. Ik werd een beetje wantrouwig en vroeg waarvoor die stomer diende.
Het bleek te zijn om de kruiden op te warmen. Die kruiden was Saar aan het fijnsnijden dus ik trok me wijselijk terug in de airconditioned slaapkamer. Ik vind het ook niet leuk als ze me op de vingers kijken als ik met iets bezig ben.
Na het diner was het dan zover. In de halfopen zitkamer was de eettafel met behulp van kussens en handdoeken omgetoverd tot een massagetafel. Op het gasfornuis stond de stoomketel vervaarlijk te pruttelen. Ik kreeg de opdracht me voor de behandeling aan te bieden met enkel de linnen kamerjas aan waarvan er in elke villa voor de gasten  twee beschikbaar zijn.
“Die gaat dan uit voor je op de tafel gaat liggen”, doceerde Saar.
“En dan in mijn blootje, in de openlucht, op die tafel gaan liggen zeker!?” antwoordde ik, stevig tegenpruttelend.
“Ach, niemand ziet je toch. Ze komen heus niet zomaar binnen hoor! En je denkt toch niet dat de mensen van de andere villa’s zich gaan bezighouden met over de muren te gluren. En trouwens, de niet behandelde delen worden afgedekt met een handdoek. Doe nou niet zo flauw en schiet op” kreeg ik te horen.
De niet behandelde delen worden bedekt. Jaja, dus met andere woorden: de behandelde delen liggen daar open en bloot for the world to admire. Leuk is dat. Gelukkig zal ik met mijn niet behandelde rode kop onder een handdoek liggen wanneer er onverhoopt toch iemand binnen komt om de was terug te brengen of het bed in orde te maken voor de nacht.
“Ga nou maar op die tafel liggen” drong Saar aan, met al een vleugje irritatie in de stem.
Mijn enthousiasme van die ochtend was verdampt zoals het water in de gigantische dandang (= Indonesisch voor stoompot). Ik hees me met enige moeite op de tafel en ging op mijn rug liggen. Een schaap op de slachtbank.
“Niet op je rug, eerst op je buik” zei mijn, toepasselijk in een sarong gehulde, eega.
“Op mijn buik!” dacht ik. “Dat kan toch nooit!”.
Gedwee draaide ik me om. Er werden handdoeken over me heen gelegd.
“Ben je er klaar voor?” vroeg Saar. Ik mompelde wat want ik lag met mijn gezicht in het kussen gedrukt.”Nog een geluk bij een ongeluk dacht ik, kan ik straks zo hard roepen als ik wil als ze met die hete kruiden begint”.
De handdoek werd teruggeslagen en ik beet op de tanden in afwachting van wat komen zou.
Een warm drukkend gevoel. Of er met een grote, ronde, zachte stempel op mijn rug werd geduwd. Aangenaam. De stempel verkende heel mijn rug en daarna benen, armen, nek en, laten we het ‘mijn onderrug’ noemen. Dan moest ik op de rug gaan liggen.
De stempel bleek een doek te zijn waarin de kruiden waren gedraaid zoals een bonbon in een papiertje. Dat   pakketje moest dan in de stoompot opwarmen en met het warme kruidenmengsel werd ik dan gemasseerd.

“Heb ik die ‘Herbal Balls’ niet mooi gemaakt?” vroeg Saar.
“Ja”, antwoordde ik, “heel mooi”, en sloot de ogen, genietend van deel twee van de “Warm Herbal Ball Massage”.

Het “Special Honeymoon Package” in Aston Legend Villas was veelbelovend en bleek verrassend.
Er was een gratis “Lomé Lomé” (Hawaïaanse) massage voor twee inbegrepen.  Een mooie start voor een droomvakantie. Behalve door mijn vrouw en door Carlos, mijn fysiotherapeut, ben ik nog nooit door iemand gemasseerd.
Het was daarom best wel spannend toen we het spapaviljoentje binnen gingen en ontvangen werden door een, eerder mollige, Balinese schone die ons verwelkomde met een fris kruidendrankje en een kort kennismakingsgesprek.
Ik vertelde haar over mijn rugproblemen waarop ze me de “Lomé Lomé” massage ten zeerste ontraadde. “… because we use this one!”, zei ze, naar haar imposante elleboog wijzend.
Ik was onmiddellijk akkoord dan maar op een ander type massage over te stappen. Ook Saar bleek best onder de indruk van de lichaamstaal van de masseuse en we kozen beiden voor de “Balinese Warm Aromatherapy Massage” met gemberolie.
Onze gastvrouw gaf instructie aan een, verlegen glimlachende, jonge assistente om de olie op te warmen.
We werden alleen gelaten in de behandelruimte met voor elk een sarong en een “one-size-fits-all” wegwerpslipje. Na het omkleden en een klop op de deur verschenen de vrouwen die ons een uur lang zouden gaan verwennen.We moesten plaatsnemen op een bank en kregen een heerlijk, warm voetbad en een zalige voetmassage. Waarom kwam het na afloop daarvan, niet echt als een verrassing toen onze gastvrouw me naar een behandeltafel dirigeerde en daar zelf achter plaats nam? We werden bedekt met de sarong die telkens werd weggeschoven van de plaats die werd gemasseerd. De massage was echt ontspannend tot op het moment dat het slipje met een paar kordate rukken werd omgetoverd in een string en mijn masseuse de bilpartij en de binnenkant van de dijen onder handen begon te nemen. Omdat ik met m’n hoofd naar beneden en mijn neus in een gat in de tafel lag, kon ik niet zien of Saar een gelijkaardige behandeling onderging. Even moest ik denken aan de aflevering van “Friends” waar Ross de kleermaker van Joey bezoekt die tijdens het opnemen van de broeksmaat telkens weer handtastelijk wordt. Ik prentte mezelf in: “That’s what masseuses do!” en bleef dapper, zei het enigszins verkrampt,liggen. Saar gaf geen kik, dus ik ging er na een tijdje vanuit dat het allemaal volgens de regels van de kunst gebeurde.
Toch was ik na afloop, om één of andere reden, blij dat ik niet voor de “Warm Herbal Ball Massage” had gekozen.

(om voor de hand liggende redenen is er helaas geen fotomateriaal beschikbaar)

Terug in onze villa bleek de “Complimentary Fruit Platter” te bestaan uit twee kleine rode appeltjes en een sinasappel. Ik moet bekennen dat ik me een voorstelling had gemaakt van een reusachtige schaal met minstens en rijpe ananas, mango’s, en een watermeloen van serieuze afmetingen. Ook de jubileumtaart bleef wat onder mijn verwachtingen. Het was een felroze, hartvormig gebakje van een zakdoek groot. Er was met chocolade een toepasselijke tekst op aangebracht. Wel een beetje moeilijk te ontcijferen maar zonder twijfel met de beste intenties aangebracht.

Het zag er ongeveer zo uit:                                        Happ
y birth
day
(Jammer genoeg geen foto’s hiervan genomen)