Archive for the ‘Restaurants’ Category

Colors of Bali by Theo Zantman

According to Arie Smith - the renown master of color and composition –  Theo Zantman is a highly original artist and one of the very few painters alive who have the ability to feel and to paint the atmosphere of Bali with talent and authenticity. bridges is proud to show the work of this exceptional artist. To celebrate the launch on 19 July, 4-7pm, we have planned a Balinese DIVINE Friday: Drinks, music, complimentary canapés, dance and Rindik performance. Meet the artist, explore his work. 20% of the proceeds donated to the John Fawcett Foundation whose representatives will join us as well for this special event.

Read more on the exhibition: www.bridgesbali.com/theo-zantman.php

About Dirk Weemaes

Keeping an eye on Villa Sabandari since 2009. Google+

We’ve Looked at Bali From Both Sides No

Two Faces of Bali – Photography and Mask Exhibition at Bridges in Ubud April 19 – July 14, 2013

In support of Bali Kids, the work of two talented artists – Jayesh Madhoo and I Wayan Muka will be exhibited at Bridges in Ubud starting from Friday, April 19, 2013.

The exhibition will run until July 14, 2013.

Click Image to Enlarge

Two Faces of Bali is an exhibition of photography and traditional Balinese masks. “We are delighted to have Jayesh and I Wayan Muka exhibiting their work together at bridges. The stunning photos and fascinating masks are showing two different arts how Bali’s profound significance is explored,” said Claude Chouinard, founder of Bridges. 

South African-born photographer Jayesh Madhoo captures touching moments of beauty and variety in the daily life of Bali. The exhibition shows the photographer’s initial steps on a journey into the realms of discovery regarding the rites, rituals and customs of Balinese people’s culture and traditions. The photography on display at bridges is a multifaceted burst of colorful faces of Bali, in portraits, flowers or ceremonial artifacts.

Mask maker I Wayan Muka studied mask making with many Balinese masters. The works of this exceptional mask carver are incredibly artistic and intricate. Muka enjoys making his masks come alive and will demonstrate this on the opening night of the exhibition.

Bridges supports the charity foundation Bali Kids by donating 20% of the proceeds of the sales of art from this exhibition.

Bali Kids is an inspirational support organization established in 2005 that helps sick and orphaned children in Bali. Every year Bali Kids reaches out to more than 7,000 disadvantaged children providing health education, including a wide range of medical services, such as expert treatment for children who are HIV+.

Bali Kids aims to become the best program in Bali assisting poor children to access quality medical treatment and health education.

(www.balikids.org)

To welcome the Two Faces of Bali Exhibition a special opening night launch has been prepared by Bridges Bali that will incorporate music and dance

For more details contact [Email Hani]  or telephone ++62-(0)361-2120095.

TWO FACES OF BALI – Photography and Mask Exhibition

Bridges Bali 
Jl. Raya Campuhan, Ubud, Bali
Telephone. +62-(0)361-970095
Friday, April 18 2013
5:00-7:30 pm
Exhibition runs until July 14, 2013

RSVP +62-(0)361-970095

[Exhibition Website]
© Bali Discovery Tours

About Dirk Weemaes

Keeping an eye on Villa Sabandari since 2009. Google+

Tina goes Bali

Op 7 maart landt mijn zus Tina op Bali na een tussenstop in Doha, Qatar. Laten we hopen dat de moeilijkheden in het Midden-Oosten geen stokken in de wielen steken.
Geen Ogoh-ogoh of Nyepi dus dit jaar voor haar want dat ‘vieren’ we op 4 en 5 maart.
Ook geen uitgebreide takenlijst zoals vorig jaar.
Daarvoor heeft ze een veel te moeilijk jaar achter de rug.
Nu wordt het louter relaxen, vitamine D op peil brengen door te genieten van de Balinese zon, wat werken aan de conditie wellicht en natuurlijk lekker eten en drinken om op krachten te komen.
En het hoeft daarom niet altijd ‘haute cuisine’ te zijn zoals zal blijken uit dit filmpje.
Alvast drie plekjes voor een lekkere en goedkope lunch.

About Dirk Weemaes

Keeping an eye on Villa Sabandari since 2009. Google+

Quizavond

Quiet Hotel di Ubud

Elke zaterdag om 18:00 is er quizavond in het Han Snel Restaurant in Ubud.
De vaste kern van het Cempaka-team bestaat uit mijn twee buurmannen en ik.
‘Cempaka’ is de Balinese naam voor de frangipaniboom.  Daar hebben zowel de buren als wij er een heleboel van in de tuin staan.
Onze personeelsleden, de ijdelen onder hen – dus bijna iedereen, dragen er regelmatig een bloem van achter het oor. Je wordt er mooier door beweren ze.
Ikzelf heb dat nog niet geprobeerd de spreuk indachtig ‘Al draagt een aap een gouden ring, …’
Juist ja.
Het Cempaka team is na de vierde week al mathematisch zeker van de overwinning in deze cyclus van 5 weken.
De winnaars krijgen een barbecue voor 4 personen aangeboden te houden bij één van de teamleden thuis. Volledig verzorgd door het personeel van het Han Snel restaurant.
Verslag volgt.

hansnelquiz

Cozy Ubud Boutique Hotel

About Dirk Weemaes

Keeping an eye on Villa Sabandari since 2009. Google+

Een leuke verrassing!

Artikel in HLN: Vermeld ook Villa Sabandari, een rustig boutique charme hotel | zen Bali Ubud | Yoga vacation

Rustig Charme Hotel

We hadden dit weekend onverklaarbaar veel bezoekers op onze website. Niet dat ik daar rouwig om was maar mijn autistisch kantje protesteerde omdat ik niet begreep hoe dat dan wel kon komen. Na wat zoeken via Google Analytics werd het duidelijk dat het vooral bezoekers uit België waren. Niet duidelijk was het via welke weg die bezoekers dan wel op onze website terechtkwamen. De meesten vonden ons rechtstreeks of via een Google search naar “Sabandari.com”. Raar. Toen las ik een opmerking op Facebook van de zus van Rudy Kerremans, mijn buurman en de eigenaar van ‘Café des Artistes’ in Ubud. Er zou een lovend artikel over hem staan in een weekendbijlage bij ‘Het Laatste Nieuws’. Dat deed een hoopvol belletje rinkelen. Even buurman gebeld en ja hoor! Hij had al zijn charme ingezet en Villa Sabandari vermeld tijdens een interview over Bali met een journalist van HLN.

Zen Bali retreat, Ubud

Kom je naar Ubud? Zeker gaan eten bij ‘Café des Artistes’, beste steaks van Bali! Voilà.

Bedankt Rudy!

Yoga Vacation

About Dirk Weemaes

Keeping an eye on Villa Sabandari since 2009. Google+

Kuala Lumpur

Wil je als ‘orang asing’ (vreemdeling, buitenlander) in Indonesië wonen en werken, dan heb je een verblijfs- en een werkvergunning nodig. Omdat elk contact met de administratie een bron is van ergernis, onmacht en frustratie schakel je beter een firma in die het klappen van de zweep kent. Na vijf maanden en 3 verlengingen van ons oorspronkelijk visum, hadden we dan eindelijk ons ‘cable visum’ voor 1 jaar te pakken.
Om redenen die alleen gekend zijn door de regelgevers, moet je dan Indonesië verlaten en je aanbieden bij een Indonesische ambassade in het buitenland met je paspoort en een afdruk van dat visumtelegram. Waarom dat per se in het buitenland moet gebeuren is me een raadsel, zoals wel meer dingen in dit mooie land.
We hadden gekozen voor Kuala Lumpur, de hoofdstad van Maleisië, drie uurtjes vliegen met Malaysia Airlines.
Petronas Towers gezien vanuit het Maya Hotel in Kuala Lumpur
In het Maya Hotel werden we spontaan geupgradet naar een Deluxe suite op de 18de verdieping met uitzicht op de Petronas Twin Towers. Het zicht op de stad was, vooral ‘s avonds zonder meer spectaculair. Vanuit de skylounge op de 13de verdieping zie je dan ook nog een keer de KL tower en de koffie, thee en cake zijn er gratis voor gasten van het hotel.
Bij aankomst in de ambassade bleken we een bijkomend formulier te moeten invullen, dienden we fotokopies te laten maken van ons paspoort, geld te gaan wisselen om dan mooi op onze beurt wachten tot ons volgnummer werd omgeroepen. Tussen 16:00 en 17:00 mochten we dan terugkomen om ons paspoort met visum op te halen. Tijd om wat te gaan eten in de stad en Chinatown te bezoeken. Kuala Lumpur of KL zoals de locals het noemen, is een moderne en propere stad met erg druk autoverkeer. Veel minder bromfietsen dan op Bali en verkeersregels die worden gerespecteerd; het was weer even wennen.
In de hotellimo die ons afhaalde van de luchthaven, reden we voor het eerst in 5 maanden weer sneller dan 70km per uur. Op Bali kan je door de drukte en de staat van de wegen simpelweg niet harder rijden. In Maleisië gleden we plots tegen 140km per uur in een glimmende Merc over de snelweg. Zalig!
We zagen beelden van de tsunami bij Samoa en ik dacht de volgende ochtend dan ook dat mijn verbeelding op hol sloeg toen het leek of het hotel heen en weer wiebelde. Pas later hoorden we over de verwoestende aardbeving op Sumatra die aan meer dan 1000 mensen het leven heeft gekost. Het bleek geen verbeelding te zijn geweest. Natuurlijk wordt op de 18de verdieping het effect van het wiebelen versterkt en voel je de bewegingen van het gebouw sterker dan op de begane grond.
Het diner op het terras bij Nerovivo was memorabel. Geroosterd konijn met zongedroogde tomaatjes, olijfolie geparfumeerd met truffel en smeuïge polenta voor mij. Saar had ‘de lekkerste confit de canard die ze ooit heeft gegeten’. Een heerlijk glas Chianti erbij en een machtig chocoladedessert toe. Met dank aan Joost die ons het adres doorgaf.
Intussen zijn we terug in Ubud waar de werkzaamheden stilaan terug op kruissnelheid komen na 2 weken vakantie voor Idul Fitri, het suikerfeest bij het einde van de Ramadan.
De streefdatum van 1 oktober voor de beëindiging van de werken ligt intussen achter ons. Zonder te veel upacara’s, natuurrampen of andere hinderpalen stel ik me mentaal in op 1 december als nieuwe afwerkingsdatum.

Rustig vakantie hotel resort in Ubud, Bali

About Dirk Weemaes

Keeping an eye on Villa Sabandari since 2009. Google+

Trouwdag

Ik las dat 19 augustus 2009 wellicht de warmste dag zou worden van het jaar. Temperaturen boven 30°, tropisch.
19 augustus 1983 was ook zo’n warme dag. Schitterend weer. De avond ervoor had Saar mijn firmawagen, een Renault 20 GTD van onder tot boven en binnen en buiten schoongemaakt, leuk muziekje op de autoradio, de binnenverlichting aan want natuurlijk gebeurde dit alles niet op een christelijk uur, maar ergens diep in de nacht.
Ranault 20 GTD op blog van Villa Sabandari een boutique hotel in Ubud op Bali
Het was voor 1983 een mooie auto, comfortabel ook en met van die typische zachte fauteuils waarvoor de Franse wagens bekend waren in die tijd. Kortom, de ideale trouwauto voor een jong koppel met een lichte portemonnee. Jammer genoeg was op de ochtend van het huwelijk de accu leeg en moesten we naar gemeentehuis en kerk in een Opel Kadett die de sporen droeg van een lang en gelukkig leven.
Dit en nog zoveel andere momenten uit de afgelopen 26 jaar passeerden gisteren de revue tijdens ons candle light dinner in ‘Cascades’, het restaurant van de ‘Viceroy’ een luxe hotel dichtbij Ubud met individuele villas. We werden in stijl thuis afgehaald door een zwarte auto met een gouden ‘V’ op de flank, chauffeur in Balinese kledij. Na een ritje van 10 minuten zaten we in de open bar te aperitieven met een spectaculair uitzicht op rijstvelden en palmbomen.

Ubud Hotel,  Bali, Indonesia

Rice field en Palm Tree view vanuit de bar van het Cascades restaurant in Het Viceroy hotel, Ubud BaliHet degustatiemenu was decadent lekker en de aangepaste wijnen goed gekozen. Anthony, de zoon van de eigenaar en tevens manager van het hotel is natuurlijk niet voor niks een van mijn collegae in de wijnclub, elke tweede vrijdag van de maand.
Op 19 augustus 1983 stonden wij en onze gasten bij de smeulende resten van het restaurant waar onze bruiloft zou worden gevierd en dat de nacht ervoor volledig was afgebrand; 26 jaar later een tête-à-tête in de tropische nacht.
‘Het kan verkeren’ zei Bredero en dat was een wijs man.

About Dirk Weemaes

Keeping an eye on Villa Sabandari since 2009. Google+

Jimbaran

Ffrom rice field villa in Ubud to the fish market in the south of Bali
Willy eet graag vis. Gelukkig maar want in Ambon stond er haast nooit vlees op het menu. Ze zorgde er voor haar broers die naar school gingen en stond dus ook in voor de aankopen en het koken van de maaltijden.
In de praktijk kwam dat erop neer dat ze naar de vismarkt ging en daar kocht wat goedkoop was. Samen met wat rice & vegetables was dat de dagelijkse hoofdmaaltijd.
Willy weet dus waarop je moet letten wanneer je verse vis koopt.
In Ubud is er wel een paar keer per week vis te koop in de Bintang supermarkt, maar die wordt op ijs aangevoerd uit het zuiden, en bij de versheid ervan kan je vragen stellen. Bovendien is de vis er duur.
Toen we voorstelden naar Jimbaran, in het zuiden van Bali te rijden en daar verse vis te gaan kopen op de vismarkt van Jimbaran, was Willy vanzelfsprekend erg opgetogen.
Dewa, onze vaste chauffeur vanaf 1 augustus, reed ons er naartoe.
Via een tijdrovende stop in Kuta (de stad van de bomaanslagen in Bali), op zoek naar gereedschappen allerhande in Ace’s Hardware store, kwamen we rond een uur of vier aan in Jimbaran.

 

Villa Sabandari: Design Resort in Ubud, Bali

 

De vismarkt is een overdekte verzameling stalletjes allerhande, waar de aangevoerde vis op houten schragen wordt tentoongesteld. Het is er vrij donker en de geuren die komen aangewaaid, nog voor je de markt zelf bent binnengegaan, laten er geen twijfel over bestaan dat je bij een vismarkt staat.
Fish Market Jimbaran. A lot of hotels and villas buy their fish here.Saar stelde voor om buiten te wachten met de coolbox. Wat attent van haar. Toch? Ik haalde een paar keer diep adem en volgde Willy en Dewa naar binnen.
Willy voelde zich onmiddellijk in haar natuurlijke habitat, dat kon je zo zien. Van stalletje naar stalletje flanerend, kieuwen optillend, naar de vissenoogjes kijkend en op de vissenbuikjes duwend, een professional aan het werk. Ze leek zich meer thuis te voelen dan in Villa Sabandari leek het wel.
We kregen ook nog wat goede raad van de man die onze ‘nasi bungkus’ had gemaakt (zie vorige bijdrage) en die we daar toevallig tegen het lijf liepen. Willy kocht eerst een kilootje ‘ikan momar’, een vis uit de makreelfamilie. De vis werd door de verkoopster vakkundig schoongemaakt. Aan een ander kraampje kochten we een grote ‘red snapper’ en een iets kleinere ‘white snapper’; vissen van rond de 1.5 kg per stuk. Ze werden voor ons in stukken gehakt en in plastic verpakt.
De vrouw bood dan nog een wat kleinere ‘red snapper’ aan.
Iedereen moest lachen toen ik zei: ‘…kalau gratis saya mau ambil’ (wanneer het gratis is dan wil ik hem wel meenemen). Toen de vrouw daar met radde tong iets op antwoordde dat ik niet verstond ,moesten de anderen nog harder lachen. Ik heb dan maar wat schaapachtig mee gegrinnikt en veiligheidshalve niet gevraagd wat ze dan wel gezegd had.
Na nog een halve kilo gamba’s was de coolbox bijna vol. Voor bovenop de vis werd extra ijs gekocht en de coolbox ging dicht. Mission accomplished. In het kader van onze studie van de toeristische attracties, moesten we natuurlijk vis eten op het strand van Jimbaran bij zonsondergang. Het is noodzakelijk dit zelf te hebben ervaren om later onze gasten hieromtrent met kennis van zaken te kunnen informeren. Dat is de officiële reden. Het was gewoon leuk met de voeten in het zand, bij valavond geroosterde vis te eten op het strand van Jimbaran en te kijken naar de bootjes in de verte en naar de lichtjes van de villas op de berghelling.

Boats seen from Jimabaran beach Bali.

zonsondergang bij Jimbaran

About Dirk Weemaes

Keeping an eye on Villa Sabandari since 2009. Google+

Pura Taman Ayun

Willy is in Ambon gebeten door een hond voor ze naar Bali kwam. Ze had daar voor alle zekerheid een eerste injectie tegen hondsdolheid gekregen. De dader was namelijk onmiddellijk na zijn misdrijf afgemaakt en opgegeten zodat niet meer kon achterhaald worden of hij al dan niet besmet was met rabiës. Gisteren, voor ons verkennend uitstapje naar midden Bali, gingen we daarom langs bij de Puskesmas (Pusat Kesehatan Masyarakat), het medisch centrum, in Ubud. Willy kreeg er een vervolginjectie. Het duurde erg lang maar Willy maakte ons, middels wegwuifgebaren, duidelijk dat we niet mochten komen informeren. Later bleek dat te zijn uit voorzorg tegen het toepassen van ‘toeristenprijzen’. Mocht de verpleger hebben gezien dat Willy bij ons hoorde , dan zou de prijs ongetwijfeld een paar 100% gestegen zijn. De vreemdeling is loslopend wild waarop je vrijelijk alle pluimtechnieken mag toepassen.  ‘Ze logeren toch allemaal in van die dure luxe  hotels, dus dat kan geen probleem wezen’ zal wel de redenering zijn. Toen Esther en Saar tijdens het wachten even een doosje crackers wilden kopen, werd daarvoor Rp 8000 gevraagd. Esther zag op een gelijkaardig pakje een stickertje met Rp 7000 en antwoordde daarom assertief met ‘Tujuh ribu saja!’, waarop de verkoper onmiddellijk akkoord ging.

Logeren in Villa Sabandari, Ubud

Tempel in Mengwi, goed te bezoeken vanuit Villa Sabandari in Ubud.

We waren van plan er een nuttige dag van te maken. Een verkenningstocht voor een van de alternatieve trips die we onze toekomstige gasten willen aanbieden. Ik wilde zo veel mogelijk via landelijke weggetjes van Ubud naar Pacung ; het laatste stukje over de weg Denpasar-Bedugul, om dan de mooie rijstterrassen bij Jati Luwih te bezoeken. Net voorbij Petang was er op een eerder steile helling plots geen asfalt meer. Alleen diepe putten, keien, grind en rotsachtige grond. Dewa probeerde er nog door te komen maar de motor brulde en de wielen slipten door. Saar begon te roepen dat hij moest stoppen en ze stapte samen met Willy in paniek uit. Ik maande Dewa aan voorzichtig achteruit te rijden tot op het asfalt. We keerden terug naar het dichtstbijzijnde dorp en de GPS herberekende het traject. Pas later ontdekte ik dat het ding was ingesteld om de kortste weg te zoeken; niet de snelste. We bereikten de hoofdweg dan ook enkel na een tocht over enorm steile en smalle weggetjes, langs diepe ravijnen en ettelijke haarspeldbochten. Esther vertelde me dat Willy op een bepaald moment razendsnel haar geliefde gembersnoepjes uit hun plasticzak begon te schudden, vermoedelijk als laatste alternatief voor de reisziekte die ze voelde opkomen. Zodra we op de grote weg waren vroeg ze dan ook om een noodstop. We stopten voor lunch bij het Pacung Indah restaurant in Batu Riti zodat iedereen de kans kreeg om op zijn positieven te komen na onze ‘alternatieve route’. Ik kreeg natuurlijk de collectieve woede van mijn reisgezellen te verduren en beloofde dan ook plechtig dat we de rest van de dag enkel nog provinciale wegen zouden volgen. Geen rijstterrassen of warmwaterbronnen en geen Batu Karu tempel. In plaats daarvan reden we naar de Pura Taman Ayun in Mengwi, een mooie watertempel. Hadden we tenminste nog iets gezien.

Ribbetjes eten in Ubud, Bali wat een luxe!

Bij de vlindertuin van Wana Sari kwamen we om 10 voor vijf aan. Sluitingsuur: 5 uur. De vlinders blijken actief te zijn in de voormiddag.  Dit is Indonesie en ook de vlinders hebben recht op ‘jam karet’. Om vijf uur was er niks meer te zien. Dan kon er ook nog wel bij. Naar huis dan maar. De codewoorden villa+Ubud deden onze chauffeur Dewa breed glimlachen. Hij had er duidelijk ook genoeg van.  Nog even gestopt bij Naughty Nuri’s warung voor margarita’s en ribbetjes van de barbecue.
Thuis in Villa Sabandari: douchen om de rook van Nuri’s weg te spoelen en dan slapen. Het was me het dagje weer.

About Dirk Weemaes

Keeping an eye on Villa Sabandari since 2009. Google+

MacD

Weinig mensen haten winkelen meer dan ik. Dat is althans mijn vaste overtuiging. We moesten naar Denpasar, de grote stad, voor aankopen  allerhande.
De straten hebben hier wel namen, maar de nummering laat wel eens te wensen over. Het nummer 4 van ons huis bijvoorbeeld, is door de vorige eigenaar zelf gekozen, net zoals het huisnummer van zijn restaurant in Ubud op Jalan Bisma 9X.
Zijn overbuur in Jalan Bisma heeft nummer 324 of iets dergelijks en zijn  directe buur iets in de 50. Knappe postbode die daar wijs uit raakt. Het is hier meer een kwestie van ons-kent-ons.
Die postbode moet weten wie je bent, doordat hij even een praatje heeft gemaakt, of een glaasje water bij je heeft gedronken, en dan rijdt hij de volgende keer linea recta van het postkantoor naar je huis. Dat was vroeger toch ook zo met namen van personen? Je heette niet Louisa Verschueren maar Wiske van lange Jef van achter de Molen. Of zo iets. Die X in Jalan Bisma X heeft me trouwens op het idee gebracht om, bij het aanvragen van een postbus in Ubud, te kiezen voor Postbus X. Dat lijkt me leuk staan op ons briefhoofd en het is bovendien makkelijk te onthouden.
Far from Ubud and the rice field, the luxury of a Mac D in DenpasarMaar we gingen dus winkelen in Denpasar.

Luxury hotel Ubud in rice field

Na een tijdje begonnen we toch honger te krijgen. Gelukkig een bordje ‘McDonald’s 200m -pijltje naar rechts-’. Precies op die plek moesten we zijn voor een Electrolux wasmachine. Terwijl de chauffeur de auto parkeerde vroeg ik, in mijn vloeiend Bahasa Indonesia aan de parkeerwachter waar de Mac was: ‘Pak, di mana Mc Donald’s?’ De man bekeek me of ik van Mars kwam. Hij herhaalde een paar keer mijn, nochtans duidelijk gearticuleerde en traag uitgesproken vraag. Een beetje vertwijfeld sprak hij een jonge vrouw aan die voorbijkwam en loodste haar naar me toe. Ik herhaalde mijn vraag . Na een korte aarzeling riep ze uit: “oh! Makdon’aaald!!!’ . Klemtoon op de laatste lettergreep en met een lang uitgehaalde ‘aaaaaa’. Het mannetje herhaalde dat ook een aantal keer en bekeek met met een licht verwijtende blik. ‘Had dat dan gelijk gezegd! Makdon’aaald, maar natuurlijk dat is daar!!! Die toeristen kunnen niet eens de meest elementaire dingen correct uitspreken! Kasiaaan.’
Ik had ooit een gelijkaardige ervaring in Shanghai waar ik voor zaken logeerde in het Portman Ritz-Carlton Hotel. Door schade en schande heb ik daar geleerd dat je niks opschiet met het correct uitspreken van die naam. Zeg gewoon  op z’n Vlaams ‘Potteman’ en ze brengen je via de korste weg naar het hotel. Ze horen namelijk aan je accent dat je al jaren in China woont. De chauffeur begint dan ook gelijk een lange uiteenzetting in een ratelend Shanghainees. Gewoon af en toe instemmend ‘hmm’ mompelen en bij vragende zinnen even kort en hard lachen en neen knikken helpt dan.
Het is uiteindelijk nog Kentucky Fried Chicken geworden in Denpasar.
Vraag me niet hoe je dat uitspreekt.

Unique luxury surround sound inbegrepen…

About Dirk Weemaes

Keeping an eye on Villa Sabandari since 2009. Google+