Villa Sabandari: An Ubud Boutique Resort
Ik schrijf dit terwijl de Koninklijke Crematie Ceremonie van the IXde koning van Peliatan, Ida Dwagung Peliatan, volop aan de gang is.
Hij overleed op 20 Augustus, 71 jaar oud.
De kist ligt in een 25 meter hoge toren, gemaakt van bamboe, hout en papier, die door honderden mannen van het paleis in Peliatan naar de crematiegrond in Ubud wordt gedragen. Samen met de toren gaan ook een grote witte stier en een 3 meter grote draak mee in de stoet. De koning zal van de toren overgebracht worden in de stier voor de eigenlijke crematie. De draak, bedekt met bladgoud, transporteert de ziel van de koning naar het hiernamaals.
Het werk aan de toren is gestart op 13 september en ik hoorde van onze medewerkers dat dit de grootste crematie wordt van de afgelopen 50 jaar.
Het Hof van Peliatan is gesticht in de 17de eeuw als een tak van het paleis van Ubud en er bestaat een zekere rivaliteit tussen de twee koningshuizen. Men tracht elkaar te overtreffen in grootsheid. De crematie van de koning van Ubud, een paar jaar geleden, zou 9 miljard Rupiah hebben gekost. De crematie van vandaag moet dan ook duurder worden. Noblesse oblige.
Op een halve dag zal vandaag het gemiddelde jaarloon van 1000 mensen in rook opgaan tot meerdere eer en glorie van het koningshuis van Peliatan. Voor Belgen in het buitenland moeilijk te vatten.
Hallucinant en onverantwoord maar niets vergeleken met de 1.3 miljard dollar die zijn uitgegeven aan laag-bij-de-grondse T.V. spotjes voor de ‘Mid Term Election’ die toevallig ook vandaag plaatsvindt in de V.S.
Wat voor nuttige dingen zouden er niet kunnen gebeuren met die gigantische bedragen?
Ik ben ongetwijfeld naïef.
Het is de laatste tijd, de laatste maanden zelfs, erg stil geweest op deze blog. Writer’s block zal u ongetwijfeld denken maar dat is niet zo. Het was hoogseizoen en zelfs met onze 6 kamers betekende dat toch heel wat werk. De komende twee weken hebben we geen gasten dus wie weet wordt er dan weer wat gepost.
We moeten tijdens die twee weken wel naar Surabaya om Saar’s paspoort te laten verlengen bij het Belgisch consulaat. Dat is een voorwaarde van de dienst Imigrasi om Saar’s verblijfsvergunning (KITAS) te verlengen. Naast problemen met de drie B’s (de Banjar, de Belastingsdienst, de Bank) hebben we nl. ook problemen met de Immigratiedienst. Het zal wel bij de ‘Bali lifestyle’ horen zeker? Stof genoeg voor een aantal blogposts in elk geval.
Dat het niet allemaal kommer en kwel is kan worden opgemaakt uit het onderstaande. We ontvingen voor ons hotel een ‘Certificate of Excellence’ van Tripadvisor, toch een autoriteit op reisgebied, voor het jaar 2010. De Bali rice fields schijnen in de smaak te vallen. We zijn daar natuurlijk erg trots op, vooral omdat we de eerste gasten pas eind januari 2010 hebben mogen ontvangen.
Veel dank aan allen die een review hebben geschreven!
Tripadvisor Certificate
Drie weken geleden kregen we een aanvraag voor 5 nachten van Helen Rubins, een Amerikaanse mevrouw. Ze zou alleen reizen en we correspondeerden heen en weer over de beschikbaarheid van een kamer voor één persoon en wat dat dan wel zou kosten. Uiteindelijk werd de boeking geconfirmeerd. Er volgde nog een hele correspondentie over allerhande praktische dingen zoals wisselen van geld, bescherming tegen de muggen, taxi van de luchthaven naar Ubud en zo meer. Saar begon me al een beetje te plagen met de uitstekende relatie die ik intussen met Helen had opgebouwd. Dat plagerige kreeg een wat scherper kantje toen Helen schreef dat ze ‘…was considering spending at least one more night with you.’
Die ‘you’ was natuurlijk ‘Villa Sabandari’, dat spreekt vanzelf en Helen boekte inderdaad een bijkomende nacht.
Kortom, ik feliciteerde mezelf met mijn professionele aanpak en het mooie resultaat.
Voor de laatste dag dat Helen bij ons zou verblijven kregen we dan een boeking van een Amerikaanse man, met de niet zo Amerikaans klinkende naam Hamzah Ahmedyan en zijn vrouw Samiryah. Hamzah zou in de namiddag zelf met de bus uit Kuta naar Ubud reizen. Zijn vrouw moest om 18:30 op de luchthaven worden afgehaald.
Een beetje raar vond ik dat want Kuta ligt vlakbij de luchthaven en het zou toch leuk geweest zijn voor Samiryah wanneer Hamzah haar had opgewacht bij het verlaten van het luchthavengebouw. Dat was natuurlijk weer de eeuwige romanticus in mij die sprak.
Toen kwam er weer een mailtje van Helen. We moesten het niet raar vinden maar op haar paspoort stond ‘Jelena Rubinstein’ en niet ‘Helen Rubins’. Ze gebruikte de laatste naam in het dagelijks leven. O.K., een joodse vrouw die niet als dusdanig wil bekend staan. Moet kunnen.
Dan een mailtje van Mr. Ahmedyan. ‘For security reasons’ moest de taxichauffeur een bordje bij zich hebben met de naam van zijn vrouw erop. Zijn vrouw zou dan aan de taxichauffeur vragen naar de voornaam van haar man.
Dat wordt een explosieve cocktail in Villa Sabandari; een joodse vrouw die reist onder een valse naam en een man met een Arabische naam die beroep doet op een wachtwoord om veiligheidsredenen.
Ik zie wellicht spoken.
De Amerikaanse actrice Julia Roberts (42) heeft zich tot het hindoeïsme bekeerd. Dat heeft ze naar eigen zeggen gedaan tijdens de opnames van de film ‘Eat, Pray, Love’.
Julia is nochtans opgegroeid in de Bible Belt, een heel conservatieve regio in de Verenigde Staten. Maar nu, tijdens opnames van de film ‘Eat, Pray, Love’ in Bali en India heeft de actrice zich dus bekeerd.
Na die mooie verrassing van gisteren: #1 van 54 B&B/Inns in Ubud op TripAdvisor, was ik een beetje uitgeblust.
We zijn een half jaar bezig en we staan op nummer 1.
Dat is heel leuk natuurlijk maar gelijk was de challenge een beetje weg.
Tot ik het idee had om eens te gaan kijken hoe we dan wel scoren voor heel Bali…
En daar is de nieuwe uitdaging al! We staan op #7 van 216...
Ruimte voor verbetering!
Gelukkig. Het leven zou saai zijn zonder challenges.
Met dank aan degenen die een Review hebben geplaatst!
Klik hier voor de TripAdvisor pagina.