Twee waterjuffers kwamen me in mijn kantoortje een nieuw jaar vol liefde toewensen. Ik kies ervoor om dat te geloven in ieder geval.

Two damselflies came to my office to wish me a new year filled with love.
That is what I choose to believe anyway.

U vroeg zich ongetwijfeld af in welke Hortus Botanicus deze foto genomen is.
Of dacht U alleen “Alweer een foto van wat stomme bloemen in plaats van een leuk verhaaltje of een anekdote uit het dagelijks leven op Bali”?
Stephan zal wellicht dat laatste hebben gedacht. Laat ik dan, om Stephan toch bij de les te houden,  meegeven dat deze foto genomen is met mijn nieuwe speelgoed, de iPhone4, per e-mail verstuurd werd naar mijn laptop, daar in Paint Shop Pro verkleind is tot een breedte van 600 pixels en dan via Windows Live Writer is verstuurd naar deze blog.
Mocht iemand mij nu kunnen uitleggen hoe ik rechtstreeks via mijn iPhone mijn blog kan updaten, dan zou dat allemaal een stuk vlotter kunnen verlopen.

Vanmorgen bekeek ik op Facebook een filmpje met de titel “What is the Internet anyway?”. Die vraag werd gesteld door de host van een Amerikaanse talkshow in 1994.
Nu moet u weten dat, wanneer ik lees dat iets in 1994 gebeurde, ik me erop betrap te denken dat dat nog niet zo lang geleden is.
1965, dat is lang geleden.
Voor mijn gevoel dan.
Het is maar wanneer je beseft dat in 1994 het internet in zijn kinderschoenen stond en men zich hardop afvroeg hoe je een @ noemde, dat het doordringt dat 1994 zeventien jaar achter ons ligt.

Laat ik nu even optimistisch zijn en ervan uitgaan dat ik nog zeventien jaar tegoed heb.

Als het klopt wat Ray Kurzweil zegt nl. dat de evolutie van de technologie exponentieel verloopt en niet lineair, dan staan er ons nog fantastische dingen te wachten in die 17 jaar.

Voor de goede orde: de foto werd genomen in de tuin van Luma Ité .

Ik heb onlangs Kerstmis, mijn verjaardag en Nieuwjaar in mijn eentje gevierd. Daarvoor ben ik nu ruimschoots gecompenseerd door de cadeaus die Saar meebracht uit België.

Van onze vrienden Rita en Jean-Pierre was er het kookboek van Krist De Bruyn en het vooruitzicht op een “Daube (Provençaalse stoverij) van rundsvlees en rode wijn” bij een volgend bezoek aan België. Tijdens de afternoon tea kreeg ik dit mooie cadeau en kon natuurlijk niet nalaten er hardop enkele recepten uit voor te lezen. Ik moet bekennen dat het voorlezen een aantal maal moest worden onderbroken omdat het water me letterlijk in de mond kwam.

“Gevulde uien met gehakt van wilde eend”, “Toast met merg en Armagnac”, “Gebakken Abrikozen met Kokosvulling”, … En dan die foto’s! Een tantaluskwelling.

De schrijver/kok is dan nog zo vriendelijk geweest om na elk recept een aantal suggesties te doen voor het verwerken van de restjes. Is er nog wat over van de Provençaalse stoofschotel? Krist weet raad! Hij tovert de volgende dag “Ravioli van Daube met spinazie” op tafel.  Alleen al rond zijn kliekjesrecepten bouw je een succesrestaurant. Ik moet nu echt stoppen met dit masochistisch geschrijf en overgaan naar een ander onderwerp.

Bovenaan op de foto: de verpakking van de iPhone4, alweer een cadeau. Van mij aan mezelf dan. Niettemin in dank aanvaard.  Een knap staaltje technologie van Steve Jobs & Co.  Ik voel me tien jaar jonger wanneer ik, modieus slidend en tippend, mijn weg zoek op het touchscreen. Volgende stap een iPad? Wie zal het zeggen. Mijn eerste kennismaking met Apple is in ieder geval heel goed meegevallen. Heel intuïtief allemaal. Gebruiksvriendelijk, duidelijk. Hopelijk ook stabiel. Allemaal dingen waar Windows een stuk minder scoort.

En dan waren er ook nog dessertkoekjes, Belgische pralines, een fles Vodka en 2 doosjes Lipitor om de cholesterol weer te laten dalen.

Ik kan er weer tegen tot Pasen.

Nu toch al weer zo’n maand of twee ga ik elke zaterdag trouw naar de quiz in het Han Snel Restaurant in Ubud. Naast algemene kennisvragen zijn er ook audio-, video- en fotovragen. Ons team, mijn twee buurmannen en ik, heet ‘Cempaka’ wat frangipani(boom) betekent in het Indonesisch of in het Balinees, dat ben ik even kwijt.
De laatste sessie deden we het erg slecht. De audioronde ging over opera, de fotovragen waren vlaggen en de videoronde draaide rond Amerikaanse talkshow hosts.  Allemaal dingen waar  geen enkel lid van het Cempakateam kaas van had gegeten. We werden dan ook laatste.
De zaterdag daarvoor was het wel ons dagje. In de audioronde kregen we tien fragmenten uit Beatlesnummers te horen en moesten we de titels opschrijven. We konden alle drie zowat alle nummers haast letterlijk meezingen. De titels waren dan ook geen probleem en we scoorden 9/10.
Toen de quizmaster bekendmaakte dat het Cempakateam “… an amazing 9 out of 10!” had gescoord kreeg ik een flashback.

Het was 1960 en ik zat in het eerste leerjaar bij mevrouw Verpooten. Ergens op het einde van het schooljaar moeten we voor het eerst een dictee hebben gehad.
De volgende dag had mevrouw Verpooten de verbeterde dictees weer bij en had die op een stapeltje voor zich op het bureau liggen.
Ze zei: ‘Er is één jongetje dat geen enkele fout heeft gemaakt in het dictee,’ en haalde toen een rond koekblik uit een lade van haar bureau.
Ze liet ons het deksel zien. Er stond een blond jongetje op. ‘…  en hij lijkt precies op dit jongetje’ ging ze verder.
Ik weet nog dat ik toen dacht: ‘Wat een gelukzak, geen fouten en dan lijkt hij ook nog op dat jongetje, what are the odds?’
Dat dacht ik natuurlijk niet letterlijk, ik kende toen trouwens nog geen Engels, maar dat was de strekking van mijn gedachten.
‘En wie weet er wie dat jongetje is?’ vroeg mevrouw Verpooten toen.
Iedereen keek een beetje om zich heen, afwegend wie het zou kunnen zijn.
‘Het is Dirkske Weemaes’, zei ze toen.

In een eerste opwelling wilde ik kijken waar die nou weer zat maar dat duurde maar een fractie van een seconde. Dan: ‘Ik zal het wel verkeerd gehoord hebben’. Maar neen, alle blikken, die van de lerares incluis, waren op mij gericht. Ze begon toen iets te zeggen dat ik niet eens meer hoorde, zittend op mijn wolk en met een gevoel van ongeloof, blijdschap en trots. De blikken van mijn vriendjes: verrassing, bewondering, wat afgunst misschien.

Ik moet een beetje dromerig voor me uit hebben zitten kijken want mijn teamgenoten riepen me tot de orde. De volgende vragenronde kwam eraan.

Zo helder waren de beelden, zo authentiek de gevoelens, na 50 jaar.

Onvoorstelbaar. 

Sfeerbeelden van huis en tuin genomen op 18 januari 2011.