A.f.o.s. ?

afos

Tijdens mijn ochtendwandelingetje in de tuin van Luma Ité zag ik plots iets ongebruikelijks.
Ik had die oranje dingen nog niet opgemerkt en vond dat raar.
Snel mijn camera gehaald en vanop een veilige afstand bovenstaand plaatje geschoten. De antennes, of waren het ledematen, bewogen zachtjes in de wind. Ze gunden me geen blik waardig en waren schijnbaar veel meer in de palmboom geïnteresseerd. De ene toch. De andere zat er maar wat bij. 
Ik geloofde niet in ‘Aliens from outer space’ maar dit was wel echt heel bizar.
Was het de wind of hoorde ik ‘Bring us to your leader’ fluisteren?  Glimlach
Het leken wel gigantische kale oranje mieren met kronkelende, zwart uitlopende tentakels.
Het is Odalan naast ons huis, het elke zes maanden terugkerend feest van de verjaardag van de tempel. De klanken van gamelan en trommels klonken me plots geheimzinniger in de oren. De geur van de geroosterde speenvarkentjes kreeg een sinistere dimensie en het luid geroep van de priesters klonk haast dreigend.
Mijn verbeelding slaat op hol en dat is de schuld van die creepy oranje dingen in de palmboom.
Over een half uur begint Nyoman de tuinman te werken.
Er is zeker een eenvoudige verklaring voor dit fenomeen en Nyoman weet vast wel raad.
Wat zijn die allochtonen toch watjes zal hij vast denken.  

Dewa Warung

dewawarung

Tijdens het verblijf van Tina in Ubud hadden we ons tot doel gesteld om in zoveel mogelijk warungs (lokale eettentjes) te lunchen.
Dewa’s Warung was er daar één van. Hoewel gelegen in Jalan Gotama, een zijstraat van Jalan Raya Ubud, de hoofdstraat, is deze warung met de auto niet zo makkelijk te bereiken. Het straatje is  smal en je mag er maar in één richting doorrijden. 
Toevallig (of niet) is dit eettentje eigendom van de oom van onze chauffeur Dewa. 
Hij heeft zelf nog in de keuken gewerkt en raadde ‘Kip met cashew noten en gember’  aan. Je krijgt er boontjes, witte rijst en sambal bij. Erg lekker en het kost je slechts Rp 17.000 of €1.36. Net iets meer dan het Bintang biertje dat ik  erbij dronk (Rp 15.000).
Het interieur is heel basic. Je kijkt uit op een kleine toko (winkeltje) – zie foto onderaan. 
Dankzij een vermelding in de ‘Lonely Planet’ doet Dewa’s oom goede zaken.
Een leuke ontdekking.

tokoi

The S’s and the F’s

Hierna volgt een uittreksel uit de correspondentie met een gast die op 21 April bij ons aankomt. Om de privacy van de gast te respecteren heb ik de namen onherkenbaar veranderd. Je zal merken dat D. ongerust is. D’s vrouw en familieleden zijn ongerust om precies te zijn. Ze stellen zich vragen over de veiligheid op Bali.  Terrorisme, vulkanen en aardbevingen, daar zijn ze vooral bang voor. Wanneer ik dan deze morgen wakker werd en het B.B.C nieuws hoorde met betrekking tot de schietpartij in Alphen aan den Rijn, vroeg ik me toch even af waar je nog veilig bent.
En of je daar überhaupt mee bezig moet zijn.

____________________________________________________________

Hello Dirk,

Thanks for your help. The S’s and F’s will be arriving in Ubud Bali On April 21 for 6 nights with you. We are all excited about coming to Bali and staying with you. We are coming from Muscat Oman and will be arriving on Qatar #638 at 19:05 at Denpasar Bali Ngurah Rai. Is it possible to have someone waiting at the arrival hall to meet us and transport us to your Villa? 4 adults with luggage!

I have already booked one day at Paon cooking school for all of us. Do I need to book other Rafting  and Cycling tours before we come or can we do it while we are there? What do you think?

Light summer clothes i assume are what is called for.

I see that a driver is arranged for us for staying the three day minimum. Hopefully they can show us around a little. Any other tidbits of information we need?

Thank you for your help!!

D. S.


From: Villa Sabandari [info@sabandari.com]
Sent: Tuesday, April 05, 2011 3:15 PM
To: D. S.
Subject: RE: Sabandari Contact Form

Hello D.,

Thanks for your message.

Words of wisdom? From me? I doubt it… One needs to be wise for that in the first place which I certainly am not ;-)

Terrorism: I have not seen or heard of any threat in the past years. The Balinese themselves are Hindu and I haven’t experienced any violent behavior or fundamentalist attitude from any of them. Furthermore Ubud has never been a target. We are in the centre of the island and nothing ever happened here in the past. I think the danger of terrorist attacks or other violent encounters are much higher in the Middle East and North Africa at this moment.

Volcanoes: There has been very little activity in the past 10 years. If there is activity is has been very mild. We are at about 1 hour by car from the nearest volcano. I don’t see what the risk is in this case.

Earthquakes: We have had mild one’s from time to time. Nothing  compared to what happened in Japan or Aceh. No tsunami danger since we are at about 300 meters altitude and about 50 km inland.

I hope this will allow you to re-assure your travel companions.

We are looking forward to your stay at Villa Sabandari.

Best regards,

Dirk

_____________________________________________________________________

Van: D. S. [mailto:ds@abaoman.edu.om]
Verzonden: dinsdag 5 april 2011 18:10
Aan: Sabandari
Onderwerp: Sabandari Contact Form

The following message was posted via the Contact Form on the Villa Sabandari website.
IP Address: 85.154.42.62

Name

D. S.

Email

ds@abaoman.edu.om

Comment

Dirk:
We r booked to come in a few weeks time. The other couple and my wife are a little worried about the safety of the island right now. Terrorism-volcanoes- earthquakes??? Any thoughts on this and what can i do to re- assure them not to worry. Any words of wisdom??
Thanks
D. S.
Muscat Oman


[To save paper and trees, please don't print this email unless you really need to]

2/3 Belgische Vlag

belgianflag

Tropical View Café

Tropicalviewcafe3
Lunch bij ‘Tropical View Café’ in Ubud
Tropicalviewcafe2
Tropicalviewcafe1
 

Ibu Oka

oka2
Suckling Pig Lunch bij Ibu Oka in Peliatan
oka3
oka1

Café Wayan

cafewayan1
Lunch bij ‘Café Wayan’ in Ubud
cafewayan2
cafewayan3
cafewayan4

Doerian – deel 2

De heftruck stond in de tweede rij palletrekken en was daarom wat moeilijk te zien. Ik merkte wel dat de vorken helemaal naar boven waren geschoven en bijna tot tegen het dak kwamen. Een baal tapijten, of wat daarop leek kon ik tussen de niet volledig gevulde compartimenten van de eerste rij rekken zien bungelen. ‘Waar zijn ze nu weer in godsnaam mee bezig!’, dacht ik nog en ging erop af om hen te wijzen op de veiligheidsvoorschriften. De boosheid deed mijn bloed al sneller pompen nog voor ik de bewuste rij rekken bereikte. En dan zag ik hem hangen. Twee meter boven de grond bungelend aan een van de vorken van de heftruck. Een veiligheidsschoen met een stalen punt lag onder hem op de grond, uitgeschopt tijdens de laatste stuiptrekking wellicht.  ‘En hiervoor ben jij, en jij alleen verantwoordelijk!’ dacht ik,  terwijl op datzelfde moment  een gigantische golf schuldgevoel me overspoelde.

‘Waarom vloek je nou eigenlijk in je slaap?’ hoorde ik mijn vrouw verwijtend zeggen. Ze heeft een hartsgrondige hekel aan vloeken.
‘Niets, laat maar’, antwoordde ik ‘het was een nare droom. Ga maar weer slapen’.
Ik was in slaap gevallen, piekerend over hoe ik  het lijfgeurprobleem van mijn magazijnier moest oplossen. Dat had blijkbaar in mijn dromen flink doorgewerkt. Het was ook delicaat. Je wil iemand niet kwetsen maar aan de andere kant wil je ook  geen goede mensen verliezen. Tegen de ochtend had ik mezelf ervan overtuigd dat een ‘white lie’ de beste oplossing was.
Tijdens het roken van onze eerste sigaret legde ik hem uit dat we een goede kans maakten om in de toekomst ook aan IKEA Duitsland te gaan leveren. We moesten kunnen garanderen dat alle verpakkings- en palletiseringsvoorschriften strikt zouden nageleefd worden.  Ik gaf hem het advies om te rade te gaan bij zijn collega die verantwoordelijk was voor de Franse markt. Die wist perfect hoe aan de Franse winkels van IKEA moest geleverd worden en kon hem veel nuttige tips geven. zodat hij het lijvig leveranciershandboek niet integraal hoefde door te nemen. Hij ontspande zichtbaar. Toen hij op het punt stond te vertrekken gaf ik hem een deodorantroller  van het merk dat ik zelf ook gebruikte.
“Ik gebruikte vroeger ook een ander merk maar mijn vrouw kocht deze deodorant voor me”, zei ik. “Telkens wanneer ik in de tuin had gewerkt ergerde ze zich aan mijn zweetlucht. Met deze deo heb ik daar geen last meer van. Toen ik laatst in jouw kantoortje kwam rook het daar ook niet al te fris. Ga dit merk gebruiken na je ochtenddouche. Je vrouw zal vast zo blij zijn als die van mij”, voegde ik er met een knipoog aan toe. Hij bedankte me wel drie keer.
Ik heb er nooit meer iets over gehoord. Het zal dus wel geholpen hebben.
Het volgende stukje doerian sloeg ik beleefd maar kordaat af.

Doerian – deel 1

nodurians‘Nog een stukje doerian oom?’ vroeg Willy.
Het was duidelijk haar bedoeling om te testen of mijn goedkeurend gesmak bij het  proeven van het eerste stuk geen bluf was geweest. 
Ik knikte en stak de zachte massa in een keer in mijn mond. De vrucht smaakt wat zoetig, likeurachtig, een explosie van rijp geel fruit.
De geur is dan weer een ander verhaal.
Doerian, moet ik toegeven, stinkt.
In Singapore vind je verbodsborden waarop naast ‘no smoking’ ook ‘no durians’ staat.
Dat betekent toch al wat.
Maar een rijpe camembert verspreidt ook een bedenkelijk aroma en toch vind ik het lekker. Met een stuk knapperige baguette en een beetje beurre d’Isigny. Heerlijk.
Je moet openstaan voor nieuwe smaakervaringen houd ik mezelf steeds weer voor. Je stijgt ook vaak een paar treden op de acceptatieladder wanneer je eet wat de autochtonen eten.

Uit mijn eerste cursus Bahasa Indonesia herinner ik me een passage waarin de toerist zegt ‘Aduh, ini bau apa?’ (Sjongejonge, wat is dit voor een stank!) waarop de Indonesiër repliceert ‘Ini tidak bau pak, ini wangi durian, raja buah’  (Dit is geen stank meneer, het is de geur van de doerian, de koning van de vruchten).
Dat vat het zo’n beetje samen.
In het Nederlands heb je ook die nuances. Het parfum, het aroma, het boeket, de neus, de geur, de reuk, de stank.
Wat een aroma is voor de één is een stank voor de ander.

In mijn vorig leven had ik in dit verband een akkefietje met een van mijn werknemers.
Hij gaf me een eerder slappe, klamme hand. Wellicht was hij nerveus.
Het was voor het eerst sinds zijn indiensttreding als magazijnier, zo’n drie jaar eerder, dat hij in mijn kantoor kwam. Hij zat wat raar op het puntje van de stoel die nochtans erg comfortabel was, wat verend en met armleuningen. Zijn armen had hij hoog op de borst gekruist, zoals je zou verwachten van een scholier die bij de directeur  moet komen omdat hij iets mispeuterd heeft. Zijn haar zat in de war en er speelde een zenuwlachje om zijn mond.
Ik veegde ongemerkt mijn hand af aan mijn broekspijp.
De zaken gingen al een tijdje niet zo best en dat merkte hij natuurlijk aan de hoeveelheid verzendingen die hij moest klaarzetten. In het begin van zijn loopbaan in het bedrijf, was hij gewoon heftruckchauffeur en voerde hij uit wat de hoofdmagazijnier hem opdroeg. Al snel maakte hij promotie, werd verantwoordelijk voor de Duitse exportorders en kreeg een eigen kantoortje. Het doemscenario van een nakend ontslag spookte misschien wel door zijn hoofd.
Daarvoor had ik hem echter niet uitgenodigd. Hij was een harde werker, plichtsbewust en betrouwbaar bovendien. De zaken zouden nog veel slechter moeten gaan voor ik zijn ontslag zelfs maar zou hebben overwogen.
Dat wist hij natuurlijk niet.
De weeë geur had me intussen bereikt en ik bood hem een sigaret aan. Ik stak er zelf ook een op en was dankbaar voor de blauwe wolk die al snel tussen ons hing.
Precies een week daarvoor hadden er drie stoelen voor mijn bureau gestaan. Het was geen leuk gesprek geweest. De driekoppige delegatie vertegenwoordigde zowel de arbeiders als het kantoorpersoneel en ze hadden het onderhoud blijkbaar grondig voorbereid. Precies daarom was het geen leuk gesprek. Het miste spontaneïteit.
De oudste van het trio voerde het woord. De andere twee knikten op het juiste moment ja of nee al dan niet  vergezeld van instemmend of afkeurend gemompel. Het ging om een van de magazijniers zo bleek al snel. Die van de Duitse orders. Ze hadden nu lang genoeg gezwegen. Als er geen verbetering kwam zouden er goede werknemers hun ontslag geven want ze hielden het niet langer uit.
Ik vroeg hen toch iets specifieker te zijn.
‘Hij stinkt meneer, hij stinkt verschrikkelijk.’ Erg cru gesteld maar het was wel duidelijk.
Het bleek nog te harden in het magazijn, dat was een grote ruimte en ze kwamen niet te dicht bij hem in de buurt. Wanneer ze in zijn kantoortje moesten zijn of wanneer hij met documenten bij de mensen van de administratie kwam, was het niet uit te houden. In de zomer ging het nog, dan werden ramen en deuren open gezet om snel te luchten. In de winter bleef die lijfgeur heel lang hangen vertelden ze, de neuzen opgetrokken als was de man lijfelijk (nou ja) aanwezig.
Ik beloofde er werk van te maken maar besefte, toen de delegatie de deur uit was, dat ik geen flauw idee had hoe ik dit moest aanpakken.
Je kunt je er tenslotte niet van afmaken door onder vier ogen tegen de beste man te zeggen ‘Je stinkt kerel, doe daar wat aan!’

(wordt vervolgd)

Newsletter Tripadvisor

Tripadv20110309