Met dank aan degenen die een Review hebben geplaatst!
Klik hier voor de TripAdvisor pagina.
…heeft zeker gespeeld gisteren.
118 bezoekers op de site uit 28 landen!
Op nummer 20 zelfs een bezoeker van Christmas Island.
Volgens Google Analytics is Christmas Island een land.
Volgens Wikipedia is het een deel van Australië.
Hoe dan ook, één van de 1493 bewoners van dat eilandje heeft gisteren dan toch maar mooi onze site bezocht!
Verder twee telefoontjes uit Australië, 3 e-mails met de vraag of we kamers vrij hebben en een booking voor September.
Dankjewel TripAdvisor!
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
We hadden dit weekend onverklaarbaar veel bezoekers op onze website. Niet dat ik daar rouwig om was maar mijn autistisch kantje protesteerde omdat ik niet begreep hoe dat dan wel kon komen. Na wat zoeken via Google Analytics werd het duidelijk dat het vooral bezoekers uit België waren. Niet duidelijk was het via welke weg die bezoekers dan wel op onze website terechtkwamen. De meesten vonden ons rechtstreeks of via een Google search naar “Sabandari.com”. Raar. Toen las ik een opmerking op Facebook van de zus van Rudy Kerremans, mijn buurman en de eigenaar van ‘Café des Artistes’ in Ubud. Er zou een lovend artikel over hem staan in een weekendbijlage bij ‘Het Laatste Nieuws’. Dat deed een hoopvol belletje rinkelen. Even buurman gebeld en ja hoor! Hij had al zijn charme ingezet en Villa Sabandari vermeld tijdens een interview over Bali met een journalist van HLN.
Kom je naar Ubud? Zeker gaan eten bij ‘Café des Artistes’, beste steaks van Bali! Voilà.
Bedankt Rudy!
‘Nasi kuning’, rijst die geel gekleurd wordt met kunyit (geelwortel of kurkuma) is één van de verplichte offergaven en daaraan ontleent het feest zijn naam.
De ceremonies vinden meestal plaats in familiekring, in de huistempel (sanggah of merajan).
Families die nog niet gecremeerde verwanten hebben, die in afwachting begraven zijn op het kerkhof, brengen ook offers bij het graf.
De gebeden worden uitgesproken voor 12 uur want op het middaguur vertrekken de geesten weer naar hogere sferen.
En morgen?
Dan ga je natuurlijk familie en vrienden bezoeken om hun een zalig en gelukkig Kuningan te wensen.
Alweer een vrije dag.
Het merendeel van onze bouwvakkers zijn mensen uit Java en Lombok en dat zijn meestal moslims en geen hindoes zoals de Balinezen.
Voor hen is Kuningan bijna zo vreemd als voor mij vermoed ik.
Het geluid van de zaag- en polijstmachines en het getik van de hamers overstemt dan ook zonder enig probleem het geluid van de gamelan en het getinkel van de belletjes in het woudtempeltje aan de overkant van de sawah.
De moslims zijn tenslotte pas terug van hun twee weken durende Idul Fitri (Suikerfeest) vakantie.
Ja jongens, hoe gaat dat hier in godsnaam ooit gedaan zijn met bouwen!
Vandaag arriveerde onze bestelling uit China in Bali!
Meubelen en apparaten voor het wellness-salon zijn in Indonesië haast niet te krijgen en als je dan al iets vindt is het peperduur.
Het degustatiemenu was decadent lekker en de aangepaste wijnen goed gekozen. Anthony, de zoon van de eigenaar en tevens manager van het hotel is natuurlijk niet voor niks een van mijn collegae in de wijnclub, elke tweede vrijdag van de maand.Vandaar het sterke vermoeden dat de vorige rijpe vrucht, die plots was verdwenen, gestolen was door mensen die het veld bewerkten, achter ons huis. De steel van de zwembadborstel lag toen, slordig weggegooid, in de beplanting, net alsof de dieven gestoord waren in hun werk en haastig de aftocht hadden moeten blazen.
Willy waakte dan ook over deze papaja als een moederkloek over haar lievelingskuiken. Haast elke dag inspecteerde ze de rijpheid en besliste telkens weer nog een dagje te wachten voor de oogst. ‘Rijpen aan de boom is beter’, dixit Willy.