Posts Tagged ‘Hotel’

Coco killer

Ybud, Bali: cleaning a coconut tree at Villa Sabandari a small boutique resort near Ubud Bali

Ik schreef eerder over de near-collision tussen Komang’s hoofd en een vallende kokosnoot. Na een aantal beklimmingen van de eerste klapperboom hield de jongen, die alle bomen zou leeghalen voor 5000 Rupiah per boom, het voor bekeken. Het had net geregend in Ubud en de stam was te glad zei hij toen. Dat is intussen een tiental dagen geleden. Tijdens de werfvergadering vandaag heb ik gevraagd dat de tuinaannemer een mannetje zou voorzien die dit klusje kan klaren. Je mag geen risico lopen. Kokospalmen zijn killers.

Een paar jaar geleden werd er iemand gedood door een vallende kokosnoot in een dorpje op het Balinese platteland.  Een familielid, dat een offertje kwam leggen onder die zelfde boom, ter nagedachtenis van de overledene, onderging hetzelfde lot.
Zoiets verzin je niet.

Een kokosnoot weegt tussen 2 en 4 kilo en komt uit een 25 meter hoge palmboom gevallen met een snelheid van ongeveer 80 km per uur . Dat geeft een serieuze deuk in je auto en een dodelijke klap op je schedel.
Volgens George Burgess, de directeur van ‘International Shark Attack File’ aan de Universiteit van Florida, waren kokosnoten verantwoordelijk voor de dood van 150 mensen wereldwijd in het jaar 2000, 15 maal meer dan de sterfgevallen toegeschreven aan haaien.
De dood-door-kokosnoot tol ligt vermoedelijk nog veel hoger omdat de meeste ongevallen gebeuren in afgelegen gebieden en nooit worden gerapporteerd.

Villa Sabandari:

One of the Ubud boutique hotels with free wifi

Begin van de werken

Spa in aanbouw in Villa Sabandari, een luxury hotel in Ubud, BaliDe voorbereidingen voor de bouw van de Spa zijn begonnen. Een ‘luxury holiday’ in een vakantie hotel op Bali is niet compleet wanneer er geen Spa annex Beauty Salon aanwezig is. Voor heel wat hotels is dat zelfs een van de troeven waarmee ze uitpakken. Een massage of een pedicure hoort er immers bij.

Een ‘luxury’ Spa: een must voor een vakantie hotel in Ubud, Bali

Wat ontbreekt aan machinegeweld wordt gecompenseerd met mankracht en voorhamers. Grondwerken voor de Spa van een luxury hotel in Ubud, BaliDe muur die moest verdwijnen werd in twee dagen gesloopt. Het puin ging dan in rieten manden en werd over de muur getild om daar in een container te verdwijnen. Op ons (uitdrukkelijk) verzoek zijn zoveel mogelijk planten uitgegraven en voorlopig ingekuild op het onbebouwde perceel achter de muur. Jammer genoeg zal een kokospalm van een meter of tien hoog moeten verdwijnen. Gelukkig kijken we uit op de rijstvelden dus aan groen zal het de gasten niet ontbreken. Vandaag werd de Spa uitgemeten en uitgezet met touw. De 2 septische tanks zullen verwijderd worden na ons vertrek. We hopen de Spa zo goed als voltooid aan te treffen wanneer we in januari terugkomen.
Gisteren hadden we een erg geslaagd diner in restaurant Lamak in Ubud met Norma, Halidja en Frens, onze familieleden uit Lombok. Gerechten op Belgisch niveau en een mooie inrichting. De, overigens voortreffelijke, Australische Cabernet/Merlot werd te warm geserveerd en moest noodgedwongen gekoeld worden.
Onze gasten zijn vanmiddag vertrokken naar de luchthaven voor hun vlucht naar Lombok. Saar is met hen meegegaan om nog wat last-minute aankopen te doen in Denpasar.

A luxury holiday in Ubud Bali is not complete without a massageZe waren een uurtje weg toen de bel ging en Duvel keihard begon te blaffen. Een onbekend iemand aan de deur dus.
Het bleek een knappe Balinese vrouw te zijn die niet erg vlot engels sprak zodat ik haar aan Komang toevertrouwde. Even later kwam Komang me een visitekaartje brengen en vroeg wat hij tegen de vrouw moest zeggen.
Dat mijn vrouw me, na 25 jaar huwelijk, een keertje wil testen vind ik niet erg. Het streelt zelf een beetje mijn ijdelheid moet ik toegeven. Dat ze echter mijn intelligentie onderschat door het salon van de (zogenaamde) privé-masseuse ‘Dikky’s’ te noemen vind ik teleurstellend.
‘Put massage’: ja hallo!
En dan de keuze van die achternaam !!??
Neen, dan moet ze vroeger opstaan hoor.
Ik heb Komang de opdracht gegeven juffrouw ‘Astiti’ te melden dat ze mag terugkomen als Ibu Saar thuis is want dat zij de specialiste is van de Spa behandelingen en dat Bapak Dicky daar geen verstand van heeft.
Astiti, komaan zeg!!!

Lombok

Vanuit Ubud naar 1 vd Lombok life style hotels

Vanuit Bali naar Lombok vliegen.We brachten een blitzbezoek aan Lombok, het zustereiland van Bali. Een vluchtje van een halfuur tussen Denpasar en Mataram, het vliegveld van Lombok, vlakbij de stad Senggigi. Merpati zet op deze lijn een CN-235 in, een door Spanje en Indonesië samen ontwikkeld, militair transportvliegtuig.

Een aantal ervan is blijkbaar omgebouwd voor commercieel passagiersvervoer. Saar maakte zich al meteen zorgen over het feit dat er maar één van de twee schroeven draaide toen we instapten. “… en of die piloot dat wel wist?” vroeg ze. Toen er dan ook nog volop damp kwam uit de roosters in het plafond werd ze er niet rustiger op. Op geringe hoogte vliegen, in een relatief klein toestel (40 passagiers) staat natuurlijk garant voor een ‘bumpy flight’. De landing was ook vrij heftig dus “…vliegen we nooit meer in zo’n toestel!!” Enfin, we waren ‘veilig’ geland en de chauffeur van het hotel stond ons netjes op te wachten. Het contrast met Bali was meteen duidelijk. Veel minder verkeer en nauwelijks hindoesymbolen (Lombok is overwegend moslim). ‘Rice field views’ moet je hier ook al niet zoeken. Gelukkig hebben we er daar genoeg van in Ubud dus ‘zicht op zee’ mocht ook een keer voor de verandering. De weg langs de kust is uitstekend en elke baai is opnieuw decor voor een Bountyreclame. In het straatbeeld zie je auto’s, bromfietsen en karretjes, getrokken door kleine paardjes, broederlijk naast elkaar. Het ziet er authentieker uit dan Bali en lijkt toeristisch minder ontwikkeld.

Qunci Pool Villas, een van de top life style hotels op LombokHet hotel waar we logeerden is eigendom van de ‘Bluebird’-groep, dé taximaatschappij van Indonesië en ligt op een halfuurtje van de luchthaven, net voorbij Senggigi. ‘s Avonds kregen we het bezoek van familie die een vakantiehuis hebben in Senggigi en naar ons hotel kwamen voor een gezellig diner met het geluid van de golven op de achtergrond.

Joost, de architect, had ons uitgenodigd om één van zijn realisaties, ‘Qunci Pool Villas’, te komen bekijken, vooral met het oog op materiaalkeuze. Het is zonder twijfel een van de mooiste life style hotels op Lombok. (foto rechts: receptie Qunci Pool Villas)

rotsbad in het Qunci Pool hotelEr was de avond van ons bezoek een grote modeshow gepland en het was er een drukte van belang: diskjockeys, modellen, decorbouwers en bloemisten liepen er door elkaar. Joost leidde ons rond op het terrein van 8000m² met 24 villa’s, een spa en restaurant. Erg mooi allemaal. Een mix van moderne architectuur met lokale invloeden en materialen. Genoeg inspiratie voor ons eigen projectje.
(foto links: bad gehakt uit één rots)
Een frisse Bintang in het Bluebird Hotel op Lombok
badkamer in het hotel op LombokNa dit werkbezoek volgde een tegenvisite aan de familie in Senggigi. Er stond een lekkere rijsttafel voor ons klaar en na afloop homemade Irish Coffee. Tijdens de gesprekken bleek dat onze gastheer de zanger/gitarist is geweest van de Nederlandse groep Hydra die, ook in België, bekend was met hun hit ‘Als het gras twee kontjes hoog is‘ uit het midden van de jaren 70. Frens Drijfhout is nu horlogemaker en handelt ook in exclusieve, mechanische horloges. Op doktersbevel hielden we onze vochthuishouding op peil middels enkele frisse Bintangs. Gezondheid is immers het allerbelangrijkste. In dit warme klimaat kun je niet voorzichtig genoeg zijn.

De Tijd, TOTO, Dirty Duck en YouTube.

Vanaf nu verschijnen bepaalde stukjes uit de Sabandari-blog ook in één van België’s kwaliteitskranten, De Tijd.
Een beetje reclame is altijd welkom nietwaar?
Het wordt geen kopie van de blog.

TOTO kopen voor een hotel in de rijstvelden, vlakbij Ubud, Bali

Bepaalde zaken blijven voorbehouden aan het kringetje uitgenodigden, dat spreekt van zelf.
Vandaag bezochten we de showroom van de firma TOTO in Ubud, een zaak die aan de meeste hotels op Bali levert. Onze gasten en wijzelf willen natuurlijk op een comfortabele manier handjes wassen, douchen en grote- of kleine boodschappen doen. Er zijn boeiender dingen dan een wastafel kiezen maar het wordt toch weer even spannend als je 9 toiletten in één keer mag bestellen. Bovendien kun je bij het bestellen van interessante packages ook weer makkelijker over de prijs onderhandelen.
Daarna brachten we een bezoekje aan het hotel waar we in 1996 hebben gelogeerd met Oma Tua Pau, een tante van Saar en oma van Willy. Ze was toen 84 jaar en had nog nooit buiten Indonesië gereisd. Ze had zelfs geen identiteitspapieren.Het was dan ook een hele onderneming om voor haar een paspoort en een Belgisch visum te krijgen. Dat lukte na een tripje Denpasar-Jakarta-Denpasar en een interventie van de ere-consul in Kuta. Het hotel , Ulun Ubud, was nauwelijks veranderd in al die jaren, relatief kleinschalig gebleven en nog steeds een goede uitvalsbasis voor een wandeling in de rijstvelden of een bezoek aan Ubud. Jammer genoeg de pisang-goreng (gebakken banaan) wel. Stephan en Esther waren daar dol op. Lekker, met geraspte kokos en honing. Een paar dagen voor we vertrokken was de kokos op, daarna de honing. Op het laatst was pisang-goreng niet meer beschikbaar. Zo lekker dus.

We hadden een auto gehuurd voor 5 uur en moesten nog lunchen. De chauffeur van de (kraaknette) taxi stelde voor ons naar het restaurant Bebek Bengil te brengen. Bebek Bengil is Balinees voor ‘Dirty Duck’. Op hun website volgende verklaring voor deze naam:

“Many people have asked us how we got the name ‘Bebek Bengil’, well here’s the story… When we were building the restaurant, we thought long and hard about a name. Many good suggestions came from our friends, but none seemed just right. We knew we wanted a Balinese name that translated well into English. However, for a long time the metaphor eluded us. One tropical monsoon morning, when the restaurant was very close to being finished (we had the concrete floor down, and the tables in , a flock of ducks from the rice field across the road (yes, there were rice fields all around us then) ran quacking and squawking into the restaurant and across the floor and tables. They left muddy webbed footprints all over the place. They were our first guests – those dirty ducks !”

Het is een bekend restaurant waar Mick Jagger, Sting en president Bush op de gastenlijst staan. Toen we binnenkwamen bleek dat nu net het restaurant te zijn waar we een keer met Oma Tua hadden gegeten, en dat ons altijd was bijgebleven. Omdat ze tot tweemaal toe wat ik bestelde niet hadden en ook de witte wijn op was, beperkte ik me tot een biertje. Willy vroeg, ongegeneerd als altijd, een bordje en bestek erbij. We aten met z’n drieën de bestelde nasi -campur en gado-gado volledig op. Ik betwijfel of we op de gastenlijst zullen komen.

Nog meer reclame! En dat terwijl we al een booking voor 4 kamers tussen 22 en 28 december hebben moeten weigeren. Die aanvraag kwam van onze webdesignster.
“It’s all about the network”.

Villa Sabandari by night

Villa Sabandari, luxury guesthouse in Ubud, Bali
One of the boutique hostels in Bali at night
Boutiek guesthouse in BaliBotique accomodation in Ubud
Dining room Villa Sabandari, boutiqe accomodation Ubud
Designer guesthouse in the ricefields near Ubud, Bali.

Een boutique hotel bouwen in Ubud, Bali

Terras van Villa Sanggingan, boutique hotel in Ubud BaliWe logeren in ons laatste hotel in Ubud, ‘Villa Sanggingan’. Daarna kunnen we eindelijk naar ‘Villa Sabandari’ en is het afgelopen met betaalde logies. Het einde van de Ramadan legt het openbaar leven hier gedurende een week lam. Er wordt daarom veel gereisd en de hotels die we contacteerden waren volgeboekt. Joost kende ‘Villa Sanggingan’ en reserveerde er voor ons een eenvoudige kamer met ‘valley view’ en zicht op Mount Agung, een voor de Balinezen heilige vulkaan. 350.000 Rupiah, breakfast en taxes inbegrepen. Dat is omgerekend €27 per nacht voor een twee persoonskamer met AC. A good deal.

Zicht op een vulkaan vanaf het terras van Villa Sanggingan, een hotel in Ubud De  Nederlandse schilder Arie Smit logeert hier al 15 jaar.
Het is dan ook vlak bij het Neka Museum waar een speciaal paviljoen aan hem is gewijd. Ons hotel is van dezelfde eigenaar als het museum.
Iets verderop ligt ‘Mozaïc” één van de beste restaurants van Indonesië. Een diner met aangepaste wijnen kost er ongeveer een miljoen Rupiah (€77), ‘Hof van Cleve’-prijzen voor Indonesië!
Joost stuurde zijn auto met chauffeur om ons naar zijn huis in Sayan te brengen, een paar kilometer van het hotel.
Hij huurt er al 10 jaar een Balinees huis waaraan hij natuurlijk de nodige veranderingen heeft aangebracht. Het huis heeft een adembenemend zicht op de vallei en de rivier en is volgestouwd met antiek en Indonesische kunst.
Valley view in Ubud Bali, near Four Seasons Hotel, Sayan
uitzicht vanaf terras Joost

Ubud Bali, private house near Four Seasons Hotel, Sayan

huis van Joost in Sayan

We werden vergast op een lekkere lunch en Joost en ik kraakten er een flesje Australische Chardonnay bij.
Nadien volgde een bespreking van de herwerkte plannen. Joost heeft duidelijk niet stilgezeten tijdens onze reis naar Ambon.

Hij toonde ons 2 ontwerpen: het eerste ontwerp was er één met 2 aparte ‘torentjes’ waarin op het gelijkvloers en op de eerste verdieping een slaapkamer met badkamer zou worden ondergebracht en tevens een terras/balkon, en waar de trap zich in het huisje zou bevinden. Het achterste ‘torentje’ (met rice field view) zou toegankelijk worden vanaf ‘Villa Sabandari’; het voorste ‘torentje’ vanaf ons perceel.
Het tweede ontwerp was een compacter geheel met aan beide zijden 2 slaapkamers op elke verdieping, en daartussen de badkamers met een plat dak. Boven de slaapkamers komt een Balinees puntdak wat het geheel luchtiger zal maken.
Bij dit ontwerp ga je naar de verdieping via een buitentrap.
Om ruimte te besparen kiezen we voor de tweede optie met verdieping op het terrein van Villa Sabandari.
De kamers op de verdieping zijn voor de betalende gasten. Onze eigen logés slapen op het gelijkvloers, met toegang via onze privétuin.
Ons huis wordt volledig gelijkvloers (met het oog op ‘later’). Zit- en eetkamer worden ondergebracht in één ruimte. Het zwembad wordt kleiner om ruimte voor een grotere tuin te winnen. Op verzoek van Saar maken we het zwembad overal 130cm diep. Er komt ook een pierebadje voor eventuele kleinkinderen of kleine familieleden en kleine vriendjes.
Willy, Saar’s achternicht uit Allang, zal voor ons komen werken als persoonlijke huishoudster.
We vroegen haar of ze een douche wilde in haar woongedeelte. “Toch liever een mandibak”, zei ze “dat zal me herinneren aan thuis”. Ze ging wel akkoord met een modern toilet in plaats van de franse uitvoering.
Op 2 oktober landt Willy in Denpasar en ze blijft in Ubud tot de 25ste. Mocht ze heimwee krijgen dan moeten we op zoek naar een vervangster.
Rudy vertelde ons dat onze pembantu en de tuinman al elke dag zijn komen werken sinds het sollicitatiegesprek en dat ze een goede indruk geven.
Hoe we ons vervoersprobleem zullen aanpakken is nog niet duidelijk. Vooralsnog zien we het niet zitten om hier zelf te rijden. Auto’s, vrachtwagens, bussen en bromfietsen krioelen door elkaar zonder respect voor verkeersregels. Inhalen kan zowel langs links als rechts. De grootste auto heeft, in de praktijk, voorrang. We hoorden ook dat als een buitenlander bij een ongeval betrokken is, hij altijd in fout schijnt te zijn.
Waarschijnlijk is een auto kopen en een chauffeur in dienst nemen de goedkoopste en meest practische oplossing.
We brengen later een bezoek aan de grootste Toyota dealer in Bali.

Puri Santrian

Puri Santrian: Boutique Hotel in Sanur op Bali

Villa in Puri Santrian, een boutique hotel in Sanur op BaliSaar had een tweede dag les in Balinese massagetechnieken. Ze werd ‘s morgens door de auto van Sekar Jagat, de Spa die de cursus organiseert, afgehaald in Mercure Resort. Het was onze laatste dag in dat hotel en na geld wisselen in de stad checkte ik uit en nam een taxi naar onze nieuwe verblijfplaats: het Puri Santrian Hotel, Sanur.
De kamer was vrij vanaf 14u. Na een salade met eendenborst en een glas witte huiswijn had ik zin in een kleine siësta. Aan de voorzijde van de bungalow heb je een veranda en van daar uit stap je zo de ruime slaapkamer binnen. Er is ook een grote badkamer met bad én douche.
Toen Saar rond een uur of drie in het hotel aankwam en  bij de balie naar ons kamernummer informeerde, werd dat haar niet zo maar gegeven. De receptionist gaf haar een telefoonnummer en ze moest eerst de kamer bellen. Ik was intussen in dromenland en schrok wakker van het gerinkel. Saar zei “Hello Mister Weemaes, it’s me”; ik had haar stem met mijn slaperige kop niet onmiddellijk herkend, vooral ook omdat ze het nodig vond met een zwoele stem te spreken om mij voor de gek te houden. Ik mompelde iets van “Yes, who is this?”. Na nog wat meer voordegekhouerij vroeg ze of ik haar kwam ophalen aan de receptie. Ik antwoordde dat ik een siësta deed en geen zin had in mijn slip naar de receptie te komen. “Gewoon, als je met je rug naar de receptie staat, rechtsaf gaan, kamer 150″, zei ik.In the garden of Puri Santrian, Sanur Bali, a boutique accommodation at the beach.
Blijkbaar had ze voor alle zekerheid toch nog even nagevraagd waar kamer 150 precies was. Een andere receptionist vroeg: ‘He is your boyfriend, ya?’ Saar antwoordde, ietwat gepikeerd: “No, no, he’s my husband”; waarop hij zich excuseerde en een ander personeelslid de opdracht gaf haar naar de kamer te begeleiden.Deze man dacht dat zij een bezoekster was en ging haar voor. Bij de bungalow aangekomen bleek de sleutel in het slot te steken en de man nam de vrijheid om zonder aan te kloppen de deur wijd open te doen en deed vervolgens een stapje opzij om haar door te laten.
Het eerste wat zij en de man zagen, was ondergetekende, languit op bed met enkel een slip aan.
Je zag de man denken: “yeah right…”.
Na een afkeurende blik op de zoveelste decadente viezerik draaide hij zich om en ging weg.
Mijn reputatie was gevestigd.
We blijven 5 nachten in Puri Santrian.
Ik denk na over een charme-offensief.

De heks in Mercure Resort, Bali

In de tuin van het Mercure Resort in Sanur staat een tempeltje. Een beetje verwaarloosd, wat slordig zelfs. Precies zoals een Balinees tempeltje hoort te zijn dus.
Tempeltje in Mercure Resort, Sanur Bali
Ik heb me de heks van Hansje en Grietje altijd voorgesteld als een oud, vals kijkend vrouwtje met een hoofddoek en een dikke wrat op haar grote neus. Krom gebogen lopend, steunend op een stok. De laatste keer dat ik haar zag was in de Efteling denk ik. Toen waren de kinderen nog klein dus dat is al lang geleden.
Vermoedelijk is ze voor drugsbezit het land uitgezet want ik trof haar aan in dat tempeltje. Haar ‘total make-over’ is hier vast lokaal uitgevoerd. De wrat hebben ze naar het voorhoofd getransplanteerd maar daarmee hielden ze deze jongen heus niet voor de gek.
Ik herkende haar onmiddellijk en ze keek nog even vals als vroeger.

Hoe ze erin geslaagd is een goddelijk status te verkrijgen mag Joost weten. Er lagen in ieder geval een heleboel offergaven aan haar voeten.

De heks in het Mercure Resort Hotel in Bali (Sanur)

Ze oefent bovendien een slechte invloed uit op de andere goden, en er zijn er veel op Bali, ‘the Island of the Gods’. Getuige hiervan de onderstaande foto, genomen in hetzelfde tempeltje.

Beeld van een god in de tuin van Hotel Mercure Resort in Bali Sanur

Honeymoon Package

Bedroom in Aston Legend, Villa Hotel Accommodation in Sanur, Bali

Quiet Bali villa hotel accommodation in Sanur

Het “Special Honeymoon Package” in Aston Legend Villas was veelbelovend en bleek verrassend.
Er was een gratis “Lomé Lomé” (Hawaïaanse) massage voor twee inbegrepen.  Een mooie start voor een droomvakantie. Behalve door mijn vrouw en door Carlos, mijn fysiotherapeut, ben ik nog nooit door iemand gemasseerd.
Het was daarom best wel spannend toen we het spapaviljoentje binnen gingen en ontvangen werden door een, eerder mollige, Balinese schone die ons verwelkomde met een fris kruidendrankje en een kort kennismakingsgesprek.
Ik vertelde haar over mijn rugproblemen waarop ze me de “Lomé Lomé” massage ten zeerste ontraadde. “… because we use this one!”, zei ze, naar haar imposante elleboog wijzend.
Ik was onmiddellijk akkoord dan maar op een ander type massage over te stappen. Ook Saar bleek best onder de indruk van de lichaamstaal van de masseuse en we kozen beiden voor de “Balinese Warm Aromatherapy Massage” met gemberolie.
Onze gastvrouw gaf instructie aan een, verlegen glimlachende, jonge assistente om de olie op te warmen.
We werden alleen gelaten in de behandelruimte met voor elk een sarong en een “one-size-fits-all” wegwerpslipje. Na het omkleden en een klop op de deur verschenen de vrouwen die ons een uur lang zouden gaan verwennen.We moesten plaatsnemen op een bank en kregen een heerlijk, warm voetbad en een zalige voetmassage. Waarom kwam het na afloop daarvan, niet echt als een verrassing toen onze gastvrouw me naar een behandeltafel dirigeerde en daar zelf achter plaats nam? We werden bedekt met de sarong die telkens werd weggeschoven van de plaats die werd gemasseerd. De massage was echt ontspannend tot op het moment dat het slipje met een paar kordate rukken werd omgetoverd in een string en mijn masseuse de bilpartij en de binnenkant van de dijen onder handen begon te nemen. Omdat ik met m’n hoofd naar beneden en mijn neus in een gat in de tafel lag, kon ik niet zien of Saar een gelijkaardige behandeling onderging. Even moest ik denken aan de aflevering van “Friends” waar Ross de kleermaker van Joey bezoekt die tijdens het opnemen van de broeksmaat telkens weer handtastelijk wordt. Ik prentte mezelf in: “That’s what masseuses do!” en bleef dapper, zei het enigszins verkrampt,liggen. Saar gaf geen kik, dus ik ging er na een tijdje vanuit dat het allemaal volgens de regels van de kunst gebeurde.
Toch was ik na afloop, om één of andere reden, blij dat ik niet voor de “Warm Herbal Ball Massage” had gekozen.

(om voor de hand liggende redenen is er helaas geen fotomateriaal beschikbaar)

Terug in onze villa bleek de “Complimentary Fruit Platter” te bestaan uit twee kleine rode appeltjes en een sinasappel. Ik moet bekennen dat ik me een voorstelling had gemaakt van een reusachtige schaal met minstens en rijpe ananas, mango’s, en een watermeloen van serieuze afmetingen. Ook de jubileumtaart bleef wat onder mijn verwachtingen. Het was een felroze, hartvormig gebakje van een zakdoek groot. Er was met chocolade een toepasselijke tekst op aangebracht. Wel een beetje moeilijk te ontcijferen maar zonder twijfel met de beste intenties aangebracht.

Het zag er ongeveer zo uit:                                        Happ
y birth
day

(Jammer genoeg geen foto’s hiervan genomen)

Flower bath in Aston Legend hotel op Bali

Hoezo Sabandari?

We zouden dus een klein guesthouse beginnen. Dan moet het kind natuurlijk ook een naam hebben. Alle kleine hotelletjes of guesthouses heten in Bali “Villa Huppeldepup” waar “Huppeldepup” te vervangen is door één of andere exotisch klinkende naam. “Villa Hibiscus”, “Villa Cempaka”, “Villa Mahayani”,…
Dan konden wij ons optrekje toch moeilijk “Huisje Weltevree” of “De Purperen Hei” gaan noemen.
Het moest ook iets Oosters en mysterieus klinkend worden.
Omwille van die eerder vermelde frangipani-boom dachten we eerst aan “Villa Frangipani”. We, lees Saar, vond dat wel leuk klinken. Ikzelf associeerde die naam eerder met een frangipanetaart. Dus niet.
Er staat ook een kruidnagelboom, aan de linkerkant zodra je de poort binnenkomt. Kruidnagel in het Maleis is “Cengkeh” en het is één van de kruiden die typisch zijn voor de Molukken. “Villa Cengkeh” dan maar? We stelden ons al voor hoe die naam zou worden vermassacreerd door de verschillende taalgroepen en stapten ook van dit idee af. Het moest dus niet alleen een naam worden met een hoog Multatuligehalte, maar ook één die door iedereen ongeveer op dezelfde manier zou worden uitgesproken.
Back to the drawing board.
“Ons huis” in het dialect van Allang is “Luma Ité”. “Villa Luma Ité”?
We vonden het wel een goed idee om een link te hebben met de Molukse roots van Saar.
Ik was nog niet echt tevreden met de naam en surfte nog maar wat verder. Nu moet je weten dat één van de bekendste en meest exclusieve hotels van Bali het “Amandari Hotel” is. Rod Stewart is er voor de x-ste keer getrouwd en Trina, één van de masseuses heeft de Beckhams, Demi Moore, David Copperfield en Jimmy Carter onder handen genomen. De stap van Amandari naar Sabandari was klein en voor de hand liggend. Voor degenen die dat niet zouden weten: Saar’s familienaam is Sabandar.
Ik vond het onmiddellijk goed en voor inspiraties met een buikgevoel moet je respect hebben.
Het klonk Oosters, was makkelijk uit te spreken én bevatte een link naar de Molukken. De klankverwantschap met het Amandari was ook mooi meegenomen. Saar vond het eerst een raar idee maar draaide snel bij. De Sabandars hebben de reputatie notoire ijdeltuiten te zijn. Op een leuke manier.
De naam “Sabandar” is al heel oud en betekent zoiets als ‘havenmeester”. Je herkent er “Shah” in wat koning of meester betekent en “Bandar” wat haven betekent in Bahasa Indonesia, Maleis en Perzisch.

Enkele historische bronnen:

“… In this disposition of mind towards us, they had come to a determination to seize our house, and to send all our people prisoners to the top of a high rock, the consent only of the sabandar being a-wanting for taking possession of our goods, though some even began to take our goods forcibly. On the arrival of the sabandar, Mr Spalding waited upon him, and remonstrated upon the unjust conduct of the islanders in taking away our goods, craving his protection. The sabandar then said, that the islanders were resolved we should not do as the Hollanders had done, and were therefore resolved to make all the English prisoners; for the ship was gone, and our intentions seemed bad towards them.”
Uit “Fourth Voyage of the English East India Company, in 1608, by Captain Alexander Sharpey

“October 1789. In the afternoon at four o’clock I went on shore and landed at a house by the river where strangers first stop and give an account who they are, whence they came, etc. From this place a Malay gentleman took me in a carriage to Sabandar, Mr. Engelhard, whose house was in the environs of the city on the side nearest the shipping. The Sabandar is the officer with whom all strangers are obliged to transact their business: at least the whole must go through his hands. With him I went to pay my respects to the governor-general who received me with great civility. I acquainted his excellency with my situation and requested my people might be taken care of and that we should be allowed to take a passage to Europe in the first ship that sailed. I likewise desired permission to sell the schooner and launch. All this his excellency told me should be granted. I then took leave and returned with the Sabandar who wrote down the particulars of my wants in order to form from them a regular petition to be presented to the council the next day. I had brought from the governor of Coupang, directed for the governor-general at Batavia, the account of my voyage and misfortune, translated into Dutch from an account that I had given to Mr. van Este. So attentive had they been at Timor to everything that related to us.”
Uit “A Voyage to the South Sea” by William Bligh, published 1792

“The 9th September, we had sight of Socatora, and passing by Tamarind [Tamridal] Bay, came to anchore in Delisha.
The one and twentieth of October we came into Swally.
After the fight on the tentieth of January, in which three Portugall ships were burnt and two frigates sunk, and timber procured for the Hopes main mast (which the Nabob caused to be done so warily that it seemed he was afraid lest the Portugals might know it) on the four and twentieth came a Jesuite with another fellow from the eroy to intreate of peace with Magribocan, who on the seven and twentieth sent the ??Viceroy one hundred and fiftie maunds meale, one hundred sheepe, twentie-five maunds conserves, with hens, etc. In the afternoone the Sabandar requested me to read a letter from the Viceroy, which signified that, whereas by the Padre hee was informed that the Nabob desitred ro make peace in his masters name and had appointed for treatrie thereof then Sabandar, Isaac Beg and Abduram (Abdurrahim) , hee also had hearkened thereto and appointed three others to that businesse, binding himselfe to performe their agreements.”
Uit “Collections taken out of the Journal of Captaine Thomas Elkington. Successour to Captaine Nicholas Downton in the voyage aforesaid written by himselfe, January 1613″