Posts Tagged ‘Taal’

Fendi

Van Ubud, Bali via Singapore terug naar België

Wat was ik moe. Acht uur wachten op Changi Airport, de luchthaven van Singapore voor we onze aansluitende vlucht hadden naar Frankfurt. En zoveel winkeltjes in die verdomde luchthaven. De natte droom van elke shopper. Niet van mij dus. Daar verspil ik mijn natte dromen niet aan. “Ik wacht wel bij de gate” zei ik tegen Saar, “ga jij maar lekker winkeltjes kijken.”  We hadden nog even gecheckt hoe dat nu precies zat met de wisselkoers van de Singapore dollar. Nou, dat bleek makkelijk: ongeveer 2 Singapore $ voor 1 €. Hoe simpel kan het zijn.We hadden geen Singapore dollars gewisseld, er was tenslotte nog altijd onze plastic friend Master C. Ik dus lekker even pitten aan gate 3B.
Half in slaap hoorde ik nog net dat de gate werd gewijzigd naar A17. Met mijn slaperige kop naar A17 gesjokt om daar mijn dutje verder te zetten. Twee stoelen links van mij kwam er een Koreaan zitten. Kan ook een Chinees geweest zijn. Hij haalde een bundel aan elkaar geniette A4-tjes uit zijn tas en begon, half luidop, de Engelse tekst te lezen. Af en toe herhaalde hij een woord of een passage. In het begin irriteerde mij dit maar na een tijdje had het eerder een slaapbevorderend effect. Met “… to improve the accessibility…” had hij veel moeite en dat bleef hij maar herhalen. Het bleef klinken als “… aksjessibility…” En maar herhalen, en maar herhalen: “aksjessibility, aksjessibility,…” Ik werd er gek van. “Verander dan toch je zin eikel!”, dacht ik. Zeg dan “… facilitate the entrance…” of zo. Het begon opnieuw! “… fachilitate…” zei hij nu. “… fachilitate, fachilitate,…” De omroeper moet iets gezegd hebben over de transitpassagiers want de Koreaan begon plots, met een steeds hoger stemmetje en steeds sneller te zeggen, bijna te roepen: “… to fachilitate the transit…”. Net toen hij richting toilet rende, zijn losgeraakte A4-tjes overal achterlatend, werd ik gewekt door Saar.
Of ik hier allang zat en dat ze een vroeg verjaardagscadeau voor zichzelf had gekocht (lachje). Nog half in slaap, maar me toch al vaag bewust van enige stront aan de knikker, vroeg ik haar ” O ja? Wat dan?” “Een tas” zei ze,
Fendi tas, gekocht in Singapore, niet op Bali.
“Wel duur hoor, 1375 Singapore$”. Ik was ogenblikkelijk klaarwakker. “1375 S$!!?? Dat is bijna €700!!” , dacht ik, hopende dat ik een rekenfout maakte met m’n slaperige kop. “Nee hoor, wel degelijk €700!!”, meldde de klaarwakkere computer. “En…? wat vind je ervan? Mooi, hè?”, zei ze dan ook nog, blij. “Ja mooi,” mompelde ik. Het was voor haar verjaardag en ze kocht haast nooit iets voor zichzelf. Het zou toch niet leuk zijn haar plezier te vergallen. “… ik heb er nog een beschermtasje bijgekregen”, zei ze. Ik dacht: “… een tasje erbij, nou dat mag ook wel voor dat geld!” maar hield wijselijk mijn mond. Ze straalde zo met haar tas. Stomme tas.
Eenmaal thuis toonde ze trots haar aankoop aan Stephan. Die herkende natuurlijk onmiddellijk het merk.
“Oh, een Fendi” zei hij bewonderend. “… dat zal wel een lieve duit gekost hebben!”.  ‘Ja”, antwoordde Saar, ” bijna €70 maar het is een vroeg verjaardagscadeau voor mezelf (lachje). Ik, wilde er eigenlijk nog een kleiner tasje bijkopen maar ja, dat kan later ook nog wel.” “€70″, gromde ik. “€700 zal je bedoelen!”. Ik keek haar aan en  zag haar meewarige blik veranderen in een blik van ongeloof en dan van vertwijfeling. “Bedoel je dat ik een tas van €700 heb gekocht!!!! Oh nee, dat kan toch niet waar zijn!!!!!”.
Ik genoot. Van elke seconde. Die €700 zullen het waard zijn, elke verdomde eurocent.
Tot op hoge leeftijd zal ik dit voorval kunnen gebruiken.
Ik ‘hartje’ Fendi.
Moewahaha!!!

About Dirk Weemaes

Keeping an eye on Villa Sabandari since 2009. Google+

I Made Swastika

Bang voor een swastika in Ubud op Bali?

Zou U in een taxi stappen wanneer de chauffeur trots een visitekaartje had gegeven waarop stond: ‘I Made Swastika” – English speaking driver”?
Op Bali, gewoon doen. Waarom?
Dat is een enigszins ingewikkeld verhaal. Hier komt het.

‘I’ schrijf je in Bali voor de naam van een man, ‘Ni’ voor de naam van een vrouw.
Waarom deze aanduiding?
Omdat mannen en vrouwen dezelfde voornamen hebben en de ‘I’ en ‘Ni’ aangeven of het om een vrouw dan wel een man gaat.
Tot hiertoe is het simpel nietwaar?
‘I Made’ is dus een man of jongen die ‘Made’ (spreek uit ma-dé) heet.

Zoals in India heb je ook hier een kastensysteem.
Er zijn 4 kasten, waarvan je de leden kunt herkennen aan hun naam:

de Brahmana, priesters

  • Ida Bagus of Bagus (de goede) voor een man
  • Ida Ayu of Dayu (de mooie) voor een vrouw

de Ksatria, vorsten en krijgers

  • Anak Agung, Agung, Dewa voor een man
  • Anak Agung, Agung, Dewi, Dewayu voor een vrouw
  • Cokorda, Dewa Agung voor leden van het koningshuis

deze kaste heeft vaak de volgende tweede namen:

- Raka – oudere zus of broer
– Oka – kind
– Rai – jongere zuster of broer
– Anom – jonge vrouw
– Ngurah – een aanduiding van gezag

de Wesia, kooplieden en ambtenaren

  • Gusti – heer, voor mannen en vrouwen
  • Dewa voor een man
  • Desak voor een vrouw

de Sudra, de laagste kaste, 90-95% van de bevolking

1. Wayan, Putu, Gede voor het eerst geboren, mannelijk kind
Wayan, Putu, Iluh voor het eerstgeboren, vrouwelijk kind
2. Made, Kadek voor het als tweede geboren, mannelijk kind
Made, Kadek, Nengah voor het als tweede geboren, vrouwelijk kind
3. Nyoman, Komang voor het als derde geboren kind
4. Ketut voor het als vierde geboren kind

Het als vijfde geboren kind krijgt opnieuw de naam Wayan, Putu, Gede of Iluh.
Er zijn dus heel veel Wayans en Mades in Bali.

Onze chauffeur is dus een man uit de Sudra kaste, het tweede kind in het gezin.

Swastika kan in dit geval de familienaam zijn of een gekozen naam. De swastika is een symbool dat al lang gebruikt werd in het Hindoeïsme. Het heeft niets te maken met het de Nazisymbool.

I Made Swastika ben ik in Ubud nog niet tegengekomen.
Zijn oudere broer wel.

About Dirk Weemaes

Keeping an eye on Villa Sabandari since 2009. Google+

Engelse les

De dag na Willy’s aankomst in Bali zijn we begonnen met Engelse les.
Ik gebruik een ‘Lonely Planet’ gidsje dat eigenlijk bedoeld is voor Engelstalige reizigers in Indonesië. Het bevat eenvoudige basiszinnetjes, handig gegroepeerd per thema. We nemen elke dag een aantal bladzijden door die Willy dan moet instuderen. Hiernaast een foto van Willy, druk aan de studie.
Willy studying English in Villa Sabandari, a small hotel with rice field view in Ubud, Bali Vaak heeft ze één of andere smoes om het begin van de les uit te stellen. Ze moet dan nodig afwassen of strijken of ze wilde net douchen.
Het is zeker niet mijn bedoeling streng te zijn. Toch hoorde ik Willy gisteren iets mompelen in het Bahasa Indonesia waarin ik het woord ‘militair’ meende te herkennen.
Ik heb het vast verkeerd gehoord.
Nou ja, ze doet erg haar best en dat is het voornaamste.
Als ze iets niet weet roept ze Saar’s hulp in, alsof ik lucht ben en dat niet kan horen.
De uitspraak kost haar het meeste moeite.
En daar moet je mee oppassen.
Ze slaagde er maar niet in het woordje ‘seat’ correct uit te spreken.
Het klonk steeds opnieuw als ‘sheet’ of soms zelfs als ‘shit’.
Ze zal later maar tegen een hotelgast zeggen “Please take a shit Madam.”
Ik liet haar de Maleise woordjes ‘sibuk’ (druk) en ‘silakan’ (a.u.b.) uitspreken.
Die begin -s klonk perfect.
Zodra ze ervan overtuigd was dat ze het kon is ze blijven oefenen: “sibuk, sibuk, sibuk, SEAT.”, “silakan, sibuk, silakan, SEAT.”
Nu lukt het al aardig.
Andere probleemgevallen zijn :
- ‘change’ wat ze onveranderlijk als ‘chains’ uitspreekt.
- ‘excuse me’ wat ‘escuse me’ wordt.
Het komt wel goed.

Een hotel bouwen in Ubud, Bali

Picture at Villa Sabandari, hotel di Ubud BaliVandaag hadden we een nieuwe vergadering met Joost en een architect van zijn bureau om een herwerking van de plannen te bekijken. Het begint stilaan een finale vorm te krijgen. Joost zal in een volgende fase de technische tekeningen laten maken zodat de bouwvergunningen kunnen worden aangevraagd. Tevens wordt een eerste, ruwe kostenraming gemaakt voor het hele project.Vermits de bestaande slaapkamerunit blijft, kunnen we daar logeren wanneer we in januari terugkomen. De aannemer zal dan volop bezig zijn met het hotel gedeelte. De terrassen die voor de slaapkamers moeten komen kunnen tegen dan in orde zijn. De spa zal dan ook in zijn finale fase van afwerking zitten. Gelukkig hebben we een goede architect die ons kan bijstaan in deze technische onderneming. Dit gezien mijn twee linkerhanden. Het kan geen toeval zijn dat deze tekening in ons gastentoilet hangt.
Morgen gaan we naar de bank voor het openen van een euro en een rupiah rekening.

About Dirk Weemaes

Keeping an eye on Villa Sabandari since 2009. Google+