Twee waterjuffers kwamen me in mijn kantoortje een nieuw jaar vol liefde toewensen. Ik kies ervoor om dat te geloven in ieder geval.
Two damselflies came to my office to wish me a new year filled with love.
That is what I choose to believe anyway.
Posts Tagged ‘villa’
I ♥ U
Inspiratie
Bij het zien van deze nieuwe scheuten moest ik onwillekeurig denken aan een bisschopsstaf.
Letterlijk welteverstaan.
Het zal wel te maken hebben met mijn katholieke opvoeding. Of met Sinterklaas, dat kan ook.
Nieuwe varens zien er ook zo uit meen ik me te herinneren.
Inspiratie uit eigen tuin.
Inspiratie
Bij het zien van deze nieuwe scheuten moest ik onwillekeurig denken aan een bisschopsstaf.
Letterlijk welteverstaan.
Het zal wel te maken hebben met mijn katholieke opvoeding. Of met Sinterklaas, dat kan ook.
Nieuwe varens zien er ook zo uit meen ik me te herinneren.
Inspiratie uit eigen tuin in Ubud, Bali.
Boutique Bed and Breakfast, Ubud – Bali
Tripadvisor
- 26 beoordelingen van Villa Sabandari in Ubud
Yoga teacher training
Quiet Ubud B & B
Lifestyle boutique resort
De wet van Mendel
Ubud, Bali Hotels and Resorts
Wie heeft er een verklaring voor dit hoogst eigenaardige fenomeen?
Gele, rode en roze bloemen aan dezelfde plant?
Het zijn bovendien geen zijden- of plastic kunstbloemen. Het is puur natuur.
De bloemen op de tafel zijn van de frangipaniboom en hebben hier verder niets mee te maken. Die liggen daar enkel als decoratie.
Ik ben benieuwd.
foto: dining room van Villa Sabandari in Ubud, Bali
Find Yoga Classes
Vleervlinder
Het lijkt toch op een kruising tussen een vleermuis en een vlinder? Biologisch zou dat wat problematisch zijn, dat weet ik wel.
De ‘batterfly’ (wink, wink) kleefde op een raam van de airconditioned living in Luma Ité. Ik gebruik die voorlopig als bureau omdat in mijn nieuw kantoor(tje) nog wat TL- lampen moeten geplaatst worden in de kast. Zoals aan een select publiek bekend is ‘schoonmaken’ het meest gebruikte woord in ‘Villa Sabandari’ en daarom wacht ik met verhuizen tot alle werkzaamheden klaar zijn.
De vleervlinder is intussen in ‘batterfly heaven’ want, terwijl ik dit schreef, werd hij/zij opgepeuzeld door een hongerige tjitjak.
Tot zover weer een spannende episode uit een gewone dag in Ubud, Bali.
In België is donderdag 22 april 2010 geen gewone dag.
Het is BHV-stemmingsdag in het parlement.
Het ultimatum loopt af om 14:15 Belgische tijd. Of dan toch weer niet?
Zo vanop een afstand krijgt die hele discussie iets ridicuuls. België zou een modelstaat zijn indien onze politici zich zouden kunnen bezig houden met dingen die echt belangrijk zijn.
Wat een tijd, energie en geld gaan er nu op in communautair getouwtrek?
Voor de niet Belgische lezers: U hebt geen flauw idee waar dit over gaat.
Wees daar blij om.
Bali 4 Star Hotels
Nachtvlinders
Nachtvlinders, de insecten, hangen overdag als dorre bladeren aan de tuinverlichting, immobiel, als in een diepe slaap.
Dodelijk vermoeid, lijkt het van hun nachtelijke escapades.
Pas als het donker wordt en de lampen aangaan, komen ze weer tot leven en fladderen in groepjes rond de lichtpunten in de tuin.
Fraai getekende, fluwelige vleugels in vele tinten bruin die aanzetten tot nader onderzoek.
De analogie met de nachtvlinders in de red light districts van onze grootsteden is niet ver weg.
Spa Resorts in Ubud, Bali
Joy en Chanel N°5
Een van de aangenaamste aspecten van het leven in de tropen zijn de warme avonden en nachten.
De temperatuur op Bali daalt zelden onder de 20°C.
Wanneer de avondlucht daarenboven geparfumeerd is met heerlijke aroma’s, dan is gewoon buiten zitten al een belevenis.
Hotel Villas & Spa – Ubud, Bali
Na enig opzoekingswerk kwam ik te weten dat de belangrijkste ingrediënten van de twee best verkopende parfums ter wereld, gemaakt worden van bloemen uit de Indo-Maleisische regio. De temperatuur, bodem, hoogte en regenval in Ubud blijken dan ook nog eens ideaal te zijn voor de optimale groei en bloemvorming van de twee bomen die deze bloemen voortbrengen.
Chanel N°5, het best verkopende parfum ter wereld, is gecomponeerd in 1921. Elke 30 seconden zou er ergens ter wereld een flesje van worden verkocht. Een van de basisingrediënten is een olie, gedistilleerd uit de bloemen van de Cananga Odorata of ylang ylang boom.
Die boom groeit tot 5 meter per jaar en kan een hoogte van 20 meter bereiken. Per jaar geeft een volwassen boom een opbrengst van circa 100 kg aan heerlijk ruikende, geelgroene bloemen. Om de oogst te vergemakkelijken wordt de hoogte door snoeien beperkt tot 3 meter. Ik heb twee kleine exemplaren van net geen meter geplant. Een bij het pad naar de kamers en een andere naast het zwembad.
Nummer twee op de ranglijst is het parfum ‘Joy’ van het huis Jean Patou.
Het werd gecreëerd door Henri Alméras in 1935. De bloem van de Michelia Champaca zou aan de basis liggen van de heerlijke geur. De bloemen zijn oranje van kleur. Er bestaat ook een witte variante. De bloemen worden gebruikt in tempelceremoniën of gedragen in het haar door de vrouwen. Vaak worden ze ook, drijvend in een platte schaal met water, gebruikt om een kamer te parfumeren. De bladeren zijn voedsel voor de zijdeworm. De boom wordt in Java gebruikt voor herbebossing van sterk geërodeerde gronden. Wij kunnen de bloemen gebruiken in de kamers en de spa.
Onze tuin is twee exemplaren rijk, elk circa twee meter hoog. De boom kan tot 50 meter hoog worden en groeit ongeveer 2 meter per jaar. Vanzelfsprekend zullen we ook deze exemplaren door snoei in toom trachten te houden.
Bij een avondlijke wandeling door de tuin of tijdens het zwemmen onder de sterrenhemel gratis genieten van de twee meest verkochte parfums ter wereld: alleen in Villa Sabandari.
Vertel het verder.
Socialisatie
We hebben ons van bij het begin van ons bouwproject voorgenomen alles volgens de regels van de kunst te doen.
Netjes een bouwvergunning aangevraagd, verblijfs- en werkvergunningen in orde gebracht, een Indonesische firma gesticht, ons op gezette tijden gemeld bij de politie en ga zo maar door.
De Indonesische vlag is rood en wit en ik begin hoe langer hoe meer te denken dat het rood moet staan voor ‘red tape’.
Al in april had ik een meeting gevraagd met Pak Mis, het hoofd van de banjar, de lokale gemeenschap. Toen de uitnodiging zonder gevolg bleef ben ik de kepala banjar zelf gaan opzoeken in zijn winkeltje. Hij stemde toe thee te komen drinken. Wanneer dat dan zou zijn, had ik gevraagd. ‘Besok’ had hij geantwoord. Besok betekent ‘morgen’. De hele dag heb ik gewacht op Pak Mis; en de volgende dag en de hele week erna.
Pak Mis kwam niet.
Luxury Holiday Hotel Ubud, Bali
Dewa, onze chauffeur en inmiddels zowat onze ombudsman voor Balinese aangelegenheden, moest een beetje lachen toen ik hem vertelde dat Pak Mis had beloofd ‘morgen’ langs te komen.
‘Morgen’ is in Bali, en eigenlijk in heel Indonesië, een flexibel begrip. Het betekent niet letterlijk ‘de volgende dag’ zoals wij westerlingen in al onze naïviteit veronderstellen. Neen, ‘morgen’ is een onbepaald moment in de toekomst. Net zoals ‘kemarin’ (gisteren) een onbepaald moment in het verleden is.
Enfin, ik stuurde Dewa opnieuw naar Pak Mis in de veronderstelling dat de communicatie dan iets duidelijker zou verlopen. En jawel hoor. Diezelfde namiddag zat hij, met Dewa erbij als vertaler, bij ons thuis thee te drinken. Ik legde hem uit waar we mee bezig waren en dat we de bedoeling hadden ons in de lokale gemeenschap te integreren en respect wilden opbrengen voor de lokale gebruiken en tradities. Het bezoek duurde anderhalf uur en we gingen uit elkaar met de belofte dat hij een keertje zou terugkomen met zijn vrouw; die was namelijk al in Europa geweest en sprak veel beter Engels dan hij.
Ik veronderstel dat ‘een keertje’ nog verder in de toekomst ligt dan ‘morgen’, maar dat zien we dan wel weer.
Socialisatie is een stap in het proces om de exploitatievergunning voor het hotelletje in orde te krijgen. Het betekent concreet dat er een meeting plaats moet vinden met de dorpsraad om het project toe te lichten en te laten goedkeuren. Je hebt immers 15 handtekeningen nodig van leden van de banjar om je vergunning te kunnen krijgen. De lokale gemeenschap heeft op Bali erg veel macht, vandaar waarschijnlijk deze volksraadpleging.
Na maanden van uitstel had dan eindelijk gisteravond de socialisatie plaats in het gemeenschapsgebouw van de banjar. Eigenlijk een grote, halfopen ruimte waar de mannen van het dorp regelmatig samenkomen. Vrouwen worden niet toegelaten.
De samenkomst was gepland om 19u en om kwart voor zeven kreeg ik al telefoon. Iedereen was aanwezig en ze wachtten op mij. Normaal is er dus absoluut nooit iemand op tijd voor een afspraak, jam karet weet u wel, en nu was ik de laatste op het appel!
Zo’n 50 mannen, allemaal in traditionele dubbele sarong, selendang en hoofddeksel stonden buiten te wachten. Bijna evenveel bromfietsen kris kras voor het gebouw geparkeerd. Gelukkig had ik op aanwijzing van Dewa ook een sarong aangetrokken. De sandalen bleven op een hoopje voor de poort achter, net zoals bij het binnengaan van een moskee. In het midden van de ruimte stond een laag rechthoekig tafeltje. De pas verkozen voorzitter nam daar achter plaats en mij werd de plek naast hem aangewezen. Door de drukte had ik niet gezien dat er nergens stoelen stonden. Iedereen ging soepel in kleermakerszit. Iedereen behalve ik natuurlijk. Zo goed en zo kwaad mogelijk nam ik een zithouding aan die niet al te veel uit de toon viel, veilig verstopt achter het tafeltje en onder mijn breed uitwaaierende sarong. Dat werd dus geen rugvriendelijk onderonsje.
In U-vorm voor ons tafeltje zaten 50 Balinezen de bleke snoeshaan aan een nauwgezet onderzoek te onderwerpen. De voorzitter kwam eerst aan het woord, daarna volgde een vragenronde uit het publiek. De toon was niet vriendelijk maar ik begreep er bitter weinig van. Bepaalde sprekers verhieven hun stemmen en keken me boos aan. Als laatste kwam Pak Mis aan het woord. Hij sprak lang en ook soms op luide toon, maar niet tegen mij, wel gericht tot de anderen. Later vertelde Dewa dat iedereen boos was omdat we al ver stonden met het project en niemand hen erover had ingelicht. Pak Mis legde uit dat ik al een half jaar geleden had aangedrongen op een meeting maar dat er telkens wat was tussengekomen. Een ceremonie, een crematie, de verkiezing van de nieuwe voorzitter enz. Ze moesten dus de hand in eigen boezem steken. Dat kalmeerde de gemoederen en er werd verder nog enkel gepraat over de overlast die de tempel zou kunnen geven bij drukke ceremoniën, het belang van de subak (waterhuishouding) in de rijstvelden waarop we uitkijken en mogelijke tewerkstelling van lokale mensen. Ik werd uitgenodigd om elke zes maanden een vergadering bij te wonen. De uitbating werd met eenparigheid van stemmen goedgekeurd.
Ongetwijfeld erg houterig kon ik eindelijk opstaan.Tetelestai!
Dewa pikte feilloos mijn sandalen uit de stapel en we konden naar huis.
Even bijpraten en verslag uitbrengen bij een kopje koffie. Thee in Dewa’s geval.
Het was weer een spannende dag.
Kuningan
Design of Bali Boutique Resort
Het is de tiende dag na Galungan.
Weer een reden om te feesten. Het feest heet ditmaal Kuningan.
De Galungan periode is een symbolische afspiegeling van de strijd tussen goed en kwaad en de belangrijkste functie van Kuningan is het vieren van de overwinning van het goede en het herstel van evenwicht en harmonie in de wereld.
De geesten van de voorouders keren vandaag terug naar de hemel.
‘Kuning’ betekent ‘geel’ en dat is voor inwoners van Bali de kleur die grootsheid en uitmuntendheid symboliseert.
Weer een reden om te feesten. Het feest heet ditmaal Kuningan.
De Galungan periode is een symbolische afspiegeling van de strijd tussen goed en kwaad en de belangrijkste functie van Kuningan is het vieren van de overwinning van het goede en het herstel van evenwicht en harmonie in de wereld.
De geesten van de voorouders keren vandaag terug naar de hemel.
‘Kuning’ betekent ‘geel’ en dat is voor inwoners van Bali de kleur die grootsheid en uitmuntendheid symboliseert.
‘Nasi kuning’, rijst die geel gekleurd wordt met kunyit (geelwortel of kurkuma) is één van de verplichte offergaven en daaraan ontleent het feest zijn naam.
Hotels and Accommodation in Ubud
De ceremonies vinden meestal plaats in familiekring, in de huistempel (sanggah of merajan).
Families die nog niet gecremeerde verwanten hebben, die in afwachting begraven zijn op het kerkhof, brengen ook offers bij het graf.
De gebeden worden uitgesproken voor 12 uur want op het middaguur vertrekken de geesten weer naar hogere sferen.
En morgen?
Dan ga je natuurlijk familie en vrienden bezoeken om hun een zalig en gelukkig Kuningan te wensen.
Alweer een vrije dag.
Het merendeel van onze bouwvakkers zijn mensen uit Java en Lombok en dat zijn meestal moslims en geen hindoes zoals de Balinezen.
Voor hen is Kuningan bijna zo vreemd als voor mij vermoed ik.
Het geluid van de zaag- en polijstmachines en het getik van de hamers overstemt dan ook zonder enig probleem het geluid van de gamelan en het getinkel van de belletjes in het woudtempeltje aan de overkant van de sawah.
De moslims zijn tenslotte pas terug van hun twee weken durende Idul Fitri (Suikerfeest) vakantie.
Ja jongens, hoe gaat dat hier in godsnaam ooit gedaan zijn met bouwen!