View of the Masceti Temple, Villa Sabandari’s next door neighbour at sunset.
Rare titel voor dit stukje nietwaar?
De ‘yak’ en de ‘bud’ zouden beslist niet op mijn lijstje van mogelijke titels voorkomen wanneer ik een nieuw glossy LifeStyle magazine op de markt zou brengen.
Ik heb dan ook geen marketing gestudeerd.
Misschien moet je nu net, precies door de keuze van de naam, een statement maken. Wat choqueren, de aandacht trekken en vasthouden.
We werden benaderd door de redactie van ‘the yak’ met de vraag of we fotomateriaal wilden opsturen voor hun speciaal januari nummer over ‘Top Cozy Places to Stay’. Gisteren arriveerde een journaliste voor een plaatsbezoek en een interview. Ze had van mij een gratis overnachting cadeau gekregen.
Ik heb wel geen marketing gestudeerd maar mijn gevoel zegt me toch dat we dat er dubbel en dik weer zullen uithalen.
Wacht maar tot we in ‘the bud’ hebben gestaan.

Twee waterjuffers kwamen me in mijn kantoortje een nieuw jaar vol liefde toewensen. Ik kies ervoor om dat te geloven in ieder geval.
Two damselflies came to my office to wish me a new year filled with love.
That is what I choose to believe anyway.
Drie weken geleden kregen we een aanvraag voor 5 nachten van Helen Rubins, een Amerikaanse mevrouw. Ze zou alleen reizen en we correspondeerden heen en weer over de beschikbaarheid van een kamer voor één persoon en wat dat dan wel zou kosten. Uiteindelijk werd de boeking geconfirmeerd. Er volgde nog een hele correspondentie over allerhande praktische dingen zoals wisselen van geld, bescherming tegen de muggen, taxi van de luchthaven naar Ubud en zo meer. Saar begon me al een beetje te plagen met de uitstekende relatie die ik intussen met Helen had opgebouwd. Dat plagerige kreeg een wat scherper kantje toen Helen schreef dat ze ‘…was considering spending at least one more night with you.’
Die ‘you’ was natuurlijk ‘Villa Sabandari’, dat spreekt vanzelf en Helen boekte inderdaad een bijkomende nacht.
Kortom, ik feliciteerde mezelf met mijn professionele aanpak en het mooie resultaat.
Voor de laatste dag dat Helen bij ons zou verblijven kregen we dan een boeking van een Amerikaanse man, met de niet zo Amerikaans klinkende naam Hamzah Ahmedyan en zijn vrouw Samiryah. Hamzah zou in de namiddag zelf met de bus uit Kuta naar Ubud reizen. Zijn vrouw moest om 18:30 op de luchthaven worden afgehaald.
Een beetje raar vond ik dat want Kuta ligt vlakbij de luchthaven en het zou toch leuk geweest zijn voor Samiryah wanneer Hamzah haar had opgewacht bij het verlaten van het luchthavengebouw. Dat was natuurlijk weer de eeuwige romanticus in mij die sprak.
Toen kwam er weer een mailtje van Helen. We moesten het niet raar vinden maar op haar paspoort stond ‘Jelena Rubinstein’ en niet ‘Helen Rubins’. Ze gebruikte de laatste naam in het dagelijks leven. O.K., een joodse vrouw die niet als dusdanig wil bekend staan. Moet kunnen.
Dan een mailtje van Mr. Ahmedyan. ‘For security reasons’ moest de taxichauffeur een bordje bij zich hebben met de naam van zijn vrouw erop. Zijn vrouw zou dan aan de taxichauffeur vragen naar de voornaam van haar man.
Dat wordt een explosieve cocktail in Villa Sabandari; een joodse vrouw die reist onder een valse naam en een man met een Arabische naam die beroep doet op een wachtwoord om veiligheidsredenen.
Ik zie wellicht spoken.
Met dank aan degenen die een Review hebben geplaatst!
Klik hier voor de TripAdvisor pagina.