Archive for the ‘Food & Drink’ Category

Tina goes Bali

Op 7 maart landt mijn zus Tina op Bali na een tussenstop in Doha, Qatar. Laten we hopen dat de moeilijkheden in het Midden-Oosten geen stokken in de wielen steken.
Geen Ogoh-ogoh of Nyepi dus dit jaar voor haar want dat ‘vieren’ we op 4 en 5 maart.
Ook geen uitgebreide takenlijst zoals vorig jaar.
Daarvoor heeft ze een veel te moeilijk jaar achter de rug.
Nu wordt het louter relaxen, vitamine D op peil brengen door te genieten van de Balinese zon, wat werken aan de conditie wellicht en natuurlijk lekker eten en drinken om op krachten te komen.
En het hoeft daarom niet altijd ‘haute cuisine’ te zijn zoals zal blijken uit dit filmpje.
Alvast drie plekjes voor een lekkere en goedkope lunch.

Ik wil niet alleen doodgaan

‘… het is een Turk Sjaak, geloof me nou maar.’

‘ Dat kan best wezen Mop, maar daarom hoef toch nog niet zo luid te praten. Trouwens, er zijn een boel Turkse Nederlanders en die begrijpen heus wel wat je zegt.’

Deze Turk nipte nog een keer aan zijn Bintang en las, hoogst geïnteresseerd, verder zijn krantje.

‘… en toen ze dan zei dat Moppie helemaal scheef liep en de hele tijd voor de keukendeur lag te miauwen kreeg ik een krop in mijn keel Sjakie…’

‘Die kat is ook al oud meid. Hoe lang hebben we haar al wel niet? Jaartje of 10? Nou, doe dat maar maal zeven hoor.’

‘Dat is voor honden Sjaak, maal zeven. Afijn, ik zei dus tegen haar, ik zei: ‘Ga jij nou met haar naar de dokter meissie. Straks gaat ze nog in haar uppie dood terwijl wij hier gezellig op Bali in het zonnetje zitten.’ Ik mag er niet aan denken Sjaak, dat Moppie zo ellendig in haar eentje zou liggen te creperen. Dat is toch het ergste wat er is, alleen doodgaan?’

‘Dat is zo meid. Zal ik nog een Bintankje doen?’

‘Doe mij maar een zoet wit wijntje dan.’

Resort in Bali

Sjaak sommeerde een Balinees geklede kelner.

‘Have you also a sweet white wine Jan?’ vroeg hij.

Dat bleek niet zo te zijn dus werden het, na enig overleg, toch maar twee kleine Bintangs, het lokale Heineken.

‘Now, doewa bintangs kecil then Jan’ bestelde Sjaak.

‘Waarom noem je hem nou de hele tijd Jan. Ken je hem misschien van thuis in de kroeg?’ vroeg Mop, met een vleugje ironie in haar stem.

‘Nee, zo heet ie gewoon. Vond ik ook al een rare naam voor een Balinees maar iedereen noemt hem zo, hierzo.’

Ik moest toch even glimlachen achter mijn krantje. Sjaak had dat heel goed gehoord. Zijn collega’s noemen Wayan inderdaad Yan.

Ze nam een slokje bier en keek Sjaak een tijdje zwijgend aan.

‘Ik hoop maar dat ik als eerste ga Sjaak’, zei ze.

‘Waar naartoe meid?’ antwoordde Sjaak terwijl hij, zo onopvallend mogelijk, een schaars geklede toeriste nastaarde.

‘Dood, Sjakie, dood. dat ik als eerste doodga. ik wil niet alleen doodgaan. Dat jij als eerste zou komen te gaan. En ik zou alleen achterblijven en dan wegkwijnen in zo’n rusthuis, op zo’n klein kamertje… Ik mag er niet aan denken of ik ga janken Sjaak.’

Sjaak was weer heel snel bij de les.

‘Schei uit Mop! We zijn met vakantie, het zonnetje schijnt. Hou nou toch eens op met die rare praatjes.’

‘En als ik dan als eerste zou gaan, wat zou jij dan doen Sjakie?’

Sjaak besefte, ondanks zijn rijtje Bintangs, dat dit een gevaarlijke vraag was.

Na een bedachtzame slok antwoordde hij:

‘Ik zou hier op Bali een huisje kopen denk ik, en vaak terugdenken aan de mooie momenten die we hier hebben gehad’.

‘Ach Sjakie..’, fluisterde ze, en keek mijmerend uit over de rijstvelden.

Sjaak glimlachte en keek over haar schouder heen naar wiegende heupen in een wel erg klein uitgevallen bikinibroekje.

Bali Resort Villas

Alarm

5 star hotels in Bali

Om 6:23 hoorde ik de telefoon rinkelen in mijn kantoortje.
‘Als het echt belangrijk is bellen ze wel terug op mijn gsm’  dacht ik en draaide me nog even om. Opnieuw inslapen lukte echter niet en om 7:10 zat ik alweer achter mijn computer.
Made, die normaal om 10 uur zou beginnen stond  om kwart over zeven in mijn kantoor met een doktersattest van Budhi. Die had net zijn vrije dag gehad en zou nu twee dagen thuis zijn wegens ziekte. Dat kan natuurlijk iedereen overkomen.  Hij had haar gebeld met de vraag het attest op te halen bij hem thuis en vroeger te beginnen. Het probleem was dat hij normaal de 2 Australische gasten die om 14:15 zouden landen in Denpasar zou ophalen bij aankomst in de luchthaven.  De andere chauffeur, Dewa,  zou volgens het schema pas starten om 14:00. Ik stuurde hem snel een SMS met de vraag om 13:00 te beginnen. Prompt antwoord dat dat geen probleem was. Flexibiliteit is hier geen loos begrip zoals u merkt.

Als hapjes voor bij de welcome drink had de kok toastjes met kipsalade, uitgeholde komkommer met scampi en cocktailsaus en gevulde paddenstoelen gemaakt.
Dat laatste was een attentie voor een van de gasten die vooraf had gemeld dat hij vegetariër was. De porties waren wat groot uitgevallen voor onze Australische vrienden en er was nog flink wat over toen ze naar hun kamer gingen om zich op te frissen.
Ik belde daarom Ayu in de keuken op en vroeg haar, in het Engels, want dat proberen we hen bij te brengen, om de rest van de snacks naar onze privé living te brengen.
Even later zagen we Nyoman en Dewa komen aangesneld, gewapend met bezems en stokken.
Geen snacks evenwel.
Ze bleven voor de geopende schuifdeuren staan. Dewa een metertje of zo achter Nyoman, en keken verrast naar Saar, die rustig aan haar computer zat.
‘Waar?’ vroeg Nyoman.(In het Bahasa Indonesia natuurlijk).
‘Waar wat?’ vroeg ik.
De slang‘ antwoordde hij.
‘Slang, slang? Welke slang’ vroeg ik.  Dewa begon al een beetje half opgelucht, half geamuseerd te lachen.
Nyoman keek even wat verward naar Dewa en begreep er duidelijk niets meer van.
‘U hebt toch gebeld naar de keuken om te zeggen dat er een slang was in de living?’ zei hij.
Ayu, die ‘snake’ gehoord had in plaats van ‘snack’ had onmiddellijk slangenalarm geslagen.

Dewa lachte het hardst van iedereen. Hij is namelijk niet zo’n held als het op slangen vangen aankomt en was duidelijk opgelucht dat het vals alarm was geweest.

Made vroeg met later hoe je dan precies ‘een klein gerechtje‘ moest uitspreken in het Engels.
Ik legde haar uit dat je ‘snack’ met een korte ‘é’ klank uitsprak, het was tenslotte ook maar een klein gerechtje. Een ‘snake’ daarentegen was lang dus:  ‘snééééék’.

Die vergeet dat gegarandeerd nooit meer.

Villa Sabandari: Luxury Resort Ubud

Tina’s Rapport

Yoga retreat

Tina in Villa Sabandari, one of the newest hotels in Bali Indonesia. A quiet Yoga meditation retreat with rejuvenating treatments on the island of Bali Tina is intussen alweer en tijdje terug in België. Zonder twijfel is ze nog aan het bekomen van haar ‘werkvakantie’. Vandaar even een kort overzicht van wat er allemaal is gepresteerd tijdens haar bezoek aan Ubud. Hierna een overzicht van de ‘taakjes’ en het gevolg dat er aan werd gegeven, gemarkeerd met ***.
1. Een korte studie maken van het begrip HDR (High Dynamic Range) fotografie en de opgedane kennis testen met het eigen toestel.
en
2. Een fantastische reeks foto’s maken zodat ik de website van Villa Sabandari kan opfrissen met recent materiaal en een nieuw Animoto videootje kan maken.
*** De nieuwe Flash banners bovenaan de verschillende pagina’s van de website spreken boekdelen. Ook de fotogalerij werd gevuld met Tina’s (HDR) foto’s.
3. De wandel- en fietstochten rond Ubud, die we bijeen gezocht hebben, uittesten en van commentaar en illustratieve foto’s voorzien.
*** Je krijgt toch meteen zin om de wandelschoenen of de fietsbroek aan te trekken wanneer je de onderstaande beschrijvingen leest en de foto’s bekijkt?

Beauty Treatment in Bali

4. 19 wijnen (rood, wit, methode champenoise) proeven en becommentariëren zodat we onze wijnkaart kunnen samenstellen. Uiteraard zal ik bij het proeven helpen.
*** Quasi elke avond werden de wijnen uitgebreid getest en besproken. Kleur, gedrag in het glas, boeket voor walsen, boeket na walsen, mondgevoel en smaak. Het resultaat: een rode en een witte huiswijn. Beiden uit Australië om de milieukosten zo laag mogelijk te houden. Dit op aangeven van ‘groene Tina’.
Het werden ’30Mile Cabernet Sauvignon’ en ‘Howling Wolves Chardonnay’. Relatief pretentieloze wijnen die door de 300% invoerrechten en de transportkosten toch nog behoorlijk geld kosten. Maar wel lekker.
5. Meehelpen bij het op punt stellen van 15 oosterse en 15 westerse driegangenmenu’s. Selectie van de gerechten, proeven van de bereidingen, suggesties in verband met presentaties op de borden.
*** Hier blijft nog heel wat bij te schaven maar de aanzet is er.
6. Werkbezoeken aan een aantal restaurants in Ubud en omstreken teneinde een beter beeld te krijgen van het aanbod bij de collegae.
*** We bezochten:
- ‘Manga Madu’ in Peliatan: een eenvoudige warung waar je goedkoop en lekker eet.
- ‘Minami’ lekker Japans eten in Ubud.
- ‘JBS’: geroosterde vis met de voeten in het zand op het strand van Jimbaran.
- ‘Terazo’: we bestelden alleen maar kleine gerechtjes, de hele tafel vol.
- Afternoon Tea bij Maya Ubud in … Ubud.
- Lekker Belgische cuisine bij Rudy in ‘Café des Artistes’.
- Lunch bij ‘Kampung Café’ in Tegallalang..
- Tina tracteerde op High Tea bij ‘Mata Hari Cottages’.
- Thaise keuken bij ‘Siam Sally’.
- Simpele kost bij ‘Warung Mina’ bij ons om de hoek.
En waarschijnlijk vergeet ik nog hier of daar iets.
7. Uittesten van het begrip ‘Aquagym’.
*** Is er niet van gekomen. Ze heeft wel mijn hometrainer goed gebruikt terwijl ze naar het nieuws keek op deredactie.be

Hotels in Bali Indonesia

8. Als gastredacteur optreden op deze blog.
*** Bewijs in overvloed op deze blog.
9. In alle kamers een keer slapen en alles uittesten.
*** Niet in alle kamers, maar toch in een aantal. Ze verkoos wel de ‘Barong’- kamer, de Honeymoonsuite. De gekko die daar ook woont mist haar nog steeds; dat hoor ik aan zijn klaaglijk gegekko.
10. Zo veel mogelijk opmerkingen maken, kritiek spuien, suggesties doen, zodat we alles kunnen finetunen. Na een tijd zie je zelf de fouten niet meer.
*** Er is veel gebrainstormed, geklaagd, gelachen, gesuggereerd en gefinetuned.
Bedankt hè Tina, ‘t was een leuke tijd.

Willy’s Labutaart

Elk restaurant van enige faam heeft een toprecept.  Hun vaste klanten komen telkens weer om datzelfde gerecht te proeven.
Volgens mij wordt Willy’s Labutaart de culinaire standaard van Villa Sabandari.  Nu al smeken de gasten om het recept.
Jullie bloglezers zijn geprivilegieerd en krijgen in première de uitgeschreven versie van deze Indonesische pompoentaart.

800 gr. geschilde, ontpitte en in grove stukken gesneden pompoen (de smaak en de kleur van de taart zal iets verschillen afhankelijk van het gebruikte soort pompoen. Willy gebruikt liefst oranje Hokkaidopompoen of groene kastanjepompoen)
3 eieren
150 gr zachte boter
250 gram bloem
250 gram bloemsuiker
50 gr volle melkpoeder
vanille-essence

Verwarm de oven voor op 180°.
Stoom de stukken pompoen goed gaar.
Klop met de mixer de eieren, bloemsuiker, boter en een scheutje vanille-essence tot een luchtige gladde massa.
Voeg langzaam de bloem en het melkpoeder toe.
Blijf mixen.
Roer met een houten lepel de gare pompoen tot moes en voeg een flinke snuif zout toe.
Meng deze pompoenmoes met de bloemmassa.
Stort het mengsel in een beboterde taartvorm.
Zet 30 minuten in een oven van 180°.

Gezellig yoga retraite hotel in Ubud